Geceye bir şiir bırakmanızı istesem?

Bir gölgeyim ben, sessiz ve soğuk, Yalnızlığın karanlığında boğuk. Etrafımdaki kalabalık bir sis gibi, Görünmez ama her an hissedilir bir sis.

Kalbim bir kuş kafesi, boş ve hüzünlü, Kuşlar uçmuş, geri dönmemiş, sonsuza dek suskun. Yalnızlığın soğuğu kemiklerime işlemiş, Ruhum buz tutmuş, kalbim taş kesmiş.

Geceleri yıldızlar bana alaycı gözlerle bakar, Ay ışığı odamı soğuk bir aydınlığa boğar. Yalnızlığım bir canavar gibi yatağımın altında saklanır, Uykuya dalmamı engeller, kabuslarımı besler.

Gündüzleri güneş ışığı bana batar, Herkes mutlu ve neşeliyken ben karanlıkta kalırım. Yalnızlığım bir gölge gibi peşimden gelir, Gittiğim her yere, her saniye yanımda belirir.

Sanki dünyadan kopmuş gibiyim, Bir adada mahsur kalmış, terk edilmiş gibiyim. Yalnızlığım bir deniz gibi beni çevreler, Boğulmaktan korkuyorum, çırpınıyorum ama nafile.

Arada sırada bir dost eli uzanır bana, Bir sıcaklık, bir sevgi hissi dolar kalbime. Ama o el de çekip gider bir süre sonra, Yalnızlığımla baş başa kalırım yine, sonsuza kadar.

Belki bir gün biter bu yalnızlık, Belki bir gün bir mucize olur, Belki bir gün birisi anlar beni, Belki bir gün...

Ama o gün gelene kadar, Yalnızlığımla savaşmaya devam edeceğim, Belki bir gün yenebilirim onu, Belki bir gün...