Okurken ağladığınız bir kitap var mı?

gördüğüm kişilere daha yakın görüyorum kendimi çünkü. Çalıkuşu müziği telefonumun bir yıl boyunca zil sesiydi. O kitabı okurken kah güldüm, kah mutluluktan, kah hüzünden ağladım, kah şarkılar söyledim. Kitap nostalji dolu bir kitaptı,"Duydum ki Unutmuşsun Gözlerimin Rengini"şarkısını neşeyle söylemiştim kitabı okurken. Ah insanı ağlatan kitaplar, üzerinden yıllar geçse de unutulmuyor, çünkü bağ kuruyorsun o kitaptaki karakterlerle, bütünleşiyorsun onlarla. Kitabı uzun süre okumasam dahi bazı kısımları asla unutmam, beni ağlatan o satırlar yerleşti damağıma, mıhlandı orada ve hep orada kalacak. Dönüş'ün babası tarafından evlat edinilen zihinsel engeli olan Mesut'u, sobada paraları yaktığını zannedip Dönüş'ün şok geçirerek hafiften kızması üzerine, babasından ilk kez tokat yemesi, çok sonrasında Mesut öldüğünde "affet beni canım kardeşim"diyerek Dönüş'ün ağlayışı yüreğimi dağlamıştı. En çok da asıl annesi olmayan öğretmen annesinden okuma yazma öğrenemeyen Mesut'un, yıllar sonra geliştirilen yeni formülle okuyabilmesi beni öylesine çok ağlattı ki, enfes bir kitaptı. Bir de Çalıkuşu kitabı var, o kitabın da tadı damağımda kaldı, kitapta daha ayrıntılı olarak işlendi bu sahne ve benim gözyaşlarım sel oldu bu kısımda. Feride'nin kağıt üzerinde evli olduğu Hayrullah Bey'e "babam sen benim babamsın"diye sarılarak ağlaması beni de ağlattı. Halbuki öğretmenlik yaptığı her şehirde güzelliğinden ve kimseye yüz vermemesinden ötürü iftiralara maruz kalmıştı, kendisiyle evlenen o insan onu himayesi altına almak için nikahlamıştı onu, bir kitap insanı ağlatabiliyorsa onda çok derin izler bırakıyor, işte kitapta geçen şu kısım beni ağlatmıştı.
https://youtu.be/wn_ht925h68?si=huKLBiRiFp2o3iPg

Kitabı almaya niyetlenmiştim, dimağıma not ettim, öneri için teşekkür ederim, muhakkak alıp okuyacağım.