Birer şiir ya da birkaç mısra bırakalım mı geceye?

Seni bir yaz gününe benzetmek mi, ne gezer?
Çok daha güzelsin sen, çok daha cana yakın:
Taze tomurcukları sert rüzgârlar örseler,
Kısacıktır süresi yeryüzünde bir yazın:
Işıldar göğün gözü, yakacak kadar sıcak,
Ve sık sık kararı da yaldız düşer yüzünden;
Her güzel, güzellikten er geç yoksun kalacak
Kader ya da varlığın bozulması yüzünden;
Ama hiç solmayacak sendeki ölümsüz yaz,
Güzelliğin yitmez ki asla olmaz ki hurda;
Gölgesindesin diye ecel caka satamaz
Sen çağları aşarken bu ölmez satırlarda:
İnsanlar nefes alsın, gözler görsün elverir,
Yaşadıkça şiirim, sana da hayat verir.

...
Bir gelenek sanki böyle yanyana uzanmış olmak
İki kişinin içtenlikliğinin kanıtı
Oysa konuşmadan geçen zaman gittikçe uzuyor
Dışarıda rüzgarın o eksik karmaşası
Bir toparlıyor bulutları bir dağıtıyor
Karanlık kentler yığılıyor ufukta
Ve umursamıyor tüm bunlar bizi Yanıtlanmıyor
Sorumuz. Bu denli uzakken tekillikten, yatakta
Niye daha zor
O sözcükleri bulmak, hem sevecen, hem içten
Ya da en azından ne kırıcı, ne yalan

Ne yararı vardı bir yerlerde kök salıp, değişememekte ısrar etmenin?
Kaç saat, kaç ay, kaç yıl gerekiyordu filizlenmen için?