Okuduğunuz kitabın türü mü yoksa konusu mu sizin için önemli?

Nazımın her türlüsüne bayılırım. Ama nesir sevdiğim söylenemez. Metin türünde yalnızca bilim, psikoloji ve sosyoloji içerikli kitapları okumayı tercih ediyorum.

Haklısın. Felsefi metinler zor ama araştırma odaklı metinler yapısı ve amacı gereği kolaylar, o konuda da makaleleri tercih ediyorum zaten. Düz yazıda kafiye derdi olmadığı için daha özgür ifade edebiliyor sanatçı kendini. Uyak kaygısı güdülmeden yazılmış bazı şiirler de var, Şükrü Erbaş'ın "Ömür Hanım'la Güz Konuşmaları" en sevdiğim şiirdir meselâ.

Değil mi? Her okuduğumda diyorum ki bu şiiri önceki hayatımda ben yazmış olmalıyım.
Bu kadar sevmek teknik olarak mümkün ama aşırı zor bence. Çağ farkı var bir kere... Çok derin konu bu ya çok konuşurum üzerine.

GDO'lu aşklar diyorsun... Enteresan bakış açısı. Çok fazla insan var ve hem toplumun medenileşmesi hem de internetin varlığı sayesinde kolayca ulaşabiliyorlar birbirlerine. Yerini doldurabilecek olmanın kolaylığı eldeki kişiyi değersiz kılıyor, aslında bunun için ayan bir sebep yok. İnsan ilişkileri oldu olası egoların savaş meydanı olmuştur. Ama bu tuhaf çağda ekstradan bir umursamama modası var. Düşünmek, özeleştiri yapmak, olumsuz eleştirileri değerlendirip gerektiğinde kabul etmek gibi şeyler bir çeşit zayıflık ve enayilik olarak görülüyor. Adaptasyon yeteneğine olan inancım gereği bu umursamazlığa adapte olmuş durumdayım aslında. Kastettiğim umursamazlık bu değil... Çok fazla düşüncem var bu konuda, ifade etmeye çalıştığımda düzgün bir girizgâh yapamıyorum, birbirine giriyor yazdıklarım.

"Herkes filanca şekilde olsa da ben "iyiliğimi" bozmam." tarzı zayıf kişilik ürünü önermelere katılmıyorum. İnsanı hayatta tutan adaptasyon yeteneğidir. Koşullara adapte olabildiğin kadar yaşarsın. Ben bu umursamazlığı adaptasyon yeteneğim sayesinde kazanmış biriyim ama herkes adapte olduysa adapte olunması gereken koşulları kim oluşturdu? İnsan dünyasına ait her şeyin insanlar tarafından oluşturulduğunu düşünürsek... İnsan olduğunu unutan kişiler de bu kişiler bana kalırsa. Bir noktadan sonra beyin oto-pilota alıyor ve zekâlar sadece gündelik işleri ve sohbetleri idame ettirmeye yetiyor.