Doğan cüceloğlunun içimizdeki çocuk kitabını okumuş olan var mı?

Büyümek ve olgunlaşmak aslında bedenen ile alakalı değil, ruh ile alakalıdır.

Doğan Cüceloğlu'nun İçimizdeki Çocuk kitabı altı bölümden oluşuyor ve her bölüm birbiri ardına takip eden bir zincir halkaları gibi. Ayrı ayrı okuduğunuzda birer demir halkası gibi dursa da diğer bölümlerle bir araya getirdiğinizde bir zincir oluşturuyordu.

Aslında herkesin içinde saklanan bir çocuk var hala. Bazıları o çocuğu içlerinde zincirlere vurmuştu, bazıları ise onu cezası biten bir mahkûm gibi gökyüzüne salmıştı ve ne kadar zaman geçerse geçsin ne kadar büyürse büyüsün, o mahkûmu gökyüzünden mahrum bırakmıyordu.

Herkesin kendince sorunları vardı. Hep ben iyiyim diyenlerin bile. Bir insan kendini ne kadar sakınmak isterse sakısın hiçbir zaman içindeki çocuğu öldüremez ama kontrol edebilir. İşte hem içinizdeki çocuğu kontrol etmek hem sağlıklı bir birey olarak topluma geri kazandırılmak hem de kendinizi tanımak için okunması gereken bilge bir kitap.

İçimizdeki çocuğu yani bir nevi benliğimiz iki kısma ayrılıyordu Doğan Cüceloğlu’na göre. İç Ana-Baba ve Çocuk olmak üzere.

İçimizdeki çocuğu oluşturan ilk etken ailedir. Bir aile çocuğun sağlıklı ve sağlıksız iç çocuğu belirler. Baskıcı ve kurallara göre. Aslında herkese göre kurallar baskıcı ailelerinin işi olarak tanımlanır ama bu kanı yanlış. Çünkü sağlıklı bir bireyin ailesinde kurallar bellidir. Ve o kurallar kişiliğimizi, sınırlarımızı belirler. Oysaki sağlıksız bir bireyde, işin temeline inersek aileden kaynaklandığını rahatlıkla anlayabiliriz. Böyle bir iç çocuğa sahip olan bireylerin ailelerinde genellikle kuralların dili yoktur. Var olduğu sanılır ama hiç var olmamıştır. Bir sınır yoktur, çocuk her şeyi uç nokta olarak görür ve bu başka bir sorundur. Sağlıksız bir iç çocukta her şey olabilir. Özgüven eksikliğinden kaynaklanan ‘Kendi düşüncelerini umursamayıp arkadaşları sırf onu sevsin diye onların düşüncelerini onaylayan bir kişilik yapısı’ gibi. Aslında bu yalnızlıktan korkan insanların yapacağı bir kişilik bozukluğu örneği ama hepsinin temeli aile ilişkilerine dayanıyor.

Birde utanma ve utanç ilişkisi var. Utanma aslında sağlıklı bir şey. Kişinin hatalarından ders çıkartıp utandığında, hayatının iplerini elinde tutmayı bilir. Ama sürekli utanç duyan insan kendinden utanç duyar bu da başta özgüven eksikliği olmak üzere birçok kişilik bozukluğuna sebep olabilir. Ki bu kişilik bozukluğunu açmak gerekirse eğer başkasına bağlı olarak yaşamak anlamında adlandıralım. Başkasına bağlı bir insan hayatını yaşayabilir mi? Hiç sanmıyorum. Öyle bir insan içi boş bir ceviz kabuğuna benzer.

Kimse kendini objektif bir şekilde sorgulayamaz ama herkes bir şekilde ruhunun derinliklerinde hatasının ne olduğunu bilir. Ama asıl sıkıntı o hatayı çözmek yerine üstüne toprak atmayı seçiyoruz ve işte bu sebepten ötürü kaybeden taraf biz oluyoruz.

Kitapta kendinizi objektif olarak değerlendirmeniz için bir sürü testler ve anketler bırakılmıştı. Ve size kendinizi anlatın demiyordu. ‘Evet’ veya ‘Hayır’ demeniz bekleniyordu. Ama gelip görün ki o testleri bile iki şık arasında kalmaktan kendinizi alamıyorsunuz.

İçimizdeki çocuğun şekillenmesini kontrol edemeyiz. Bizi etkileyen her zaman dış unsurlar olur. Ama onları kontrol edebiliriz. Hiçbir şey için geç değildir. Kendi hatalarımızı görerek başlayabiliriz hatta. İşte İçimizdeki Çocuk’ta bunu anlatılıyor. Sorunlar, sıkıntılar her zaman var olur. Önemli olan onların engellerine takılmayıp; üstlerinden atlayıp geçebilmektir. Kendimizi kitapta ki teste tabi tutup neler olacağını görmeye cesaret etmeliyiz.

İçimizde ki çocuğu biz beslemedik ama biz eğitebiliriz. Sadece hatalarımızı görmek yeterli olacaktır. Çünkü nerede hata yaptığımızı bilirsek eğer, neyi düzeltebileceğimizi de biliriz.