Çekip gidene hersey mizah mıdır??, Kalıp bekleyene herşey şiir midir?

Düşüncelerini değiştirmeyenler, yalnızca aptallar ve ölülerdir. Olmamışsa tekrardan olacakmış gibi umut beslemek kör gözlük, acı bekleyiş; daha da yaşlandırır bedeni.

Durumun getirdiği zorlukları kabul etmek lazım. Değişmek istemeyenler durgunluklarından yosun bağlar ilk. Bekleyiş bir umut değil, çaresizlik sayılabilir ancak,

Hayata devam edememenin yoksunluğu

Son, bir kere bittiyse ikinci defa da aynı güzellikte başlamaz yenilik. Bunu da görebilmek ve ona göre beklemek icap etmeli.

Başlığa ithafen,

yüksek düzeyde bir mizah yeteneğine kavuşmanın başlıca koşulu da, kendi kendini bundan böyle ciddiye almamaktır...

Bu da, körelti gerektirir. Kendi içini kazıp durmaktan ileridir. Dediğim o ki,

Başlangıçtan itibaren kimse eskisi gibi kalamaz. Biri çok hasar alır, öteki daha az.

Daha az olan mutlu görünür, sadece ötekine kıyasla..