Neden Yazmalı İnsan?

Bir kağıt bir kaç kalem.. Nereye gidersem gideyim yanımdan ayırmadığım, ayıramadığım, git gide benden parça olduklarına inandığım şeyler..

Bazen bir gece yarısı. Bazen öylesine bir gün içi..

Ne istiyor olabilirim ki boş sayfalardan ?

Cümlelerimde kendime rastlıyorum, kendimle kavga ediyorum, küsüyorum, barışıyorum..
Vazgeçiyorum çoğu zaman, insanlardan..
Birilerini sevemedikçe yazıyorum. Sevdikçe yazıyorum. Ağladıkça yazıyorum. Güldükçe yazıyorum.
Huzura selam çakabilmek için yazıyorum.

Kelimeleri bükmek..
Bu ne zevkli şey bilir misiniz ? Bilirsiniz elbette.. Her insan karalar ! Kimi her gün, kimi arada bir, kimi yalnızca bir gün..

Kimi zaman kendine bir çıkış yolu, kimi zaman ise kaçış yolu bulmaktır yazmak..

Kelimelerin büyülü dünyasının kapısını aralamadan, bu dünyadan yitip gidenlerden olmayın siz. Tek bir sözcüğe milyonlarca tane anlam yüklemeden, küçücük bir cümleyle insanların hayatına dokunamadan yitip gidenlerden olmayın.

Bazen hayatın gürültüsünü bastırmanın en iyi yoludur sözcükler.

İyi hissetmenin en iyi yoludur. Vazgeçemediklerinizden, vazgeçmenize yardımcı olur. Kendinizi daha iyi tanırsınız. İçinizin kıyısında kalanlar dökülür tertemiz sayfalara..
Kendinize gelirsiniz !

Yazmak güzel şeydir. Sözcüklerin yönünü değiştirin. Yüreğinizde birikenler yolunu bulsun. Kağıdın huzur veren pürüzünü hissedin parmak uçlarınızda. Bu kez kalem hakim olsun size.

Yağmurlar yağsın bugün sayfalarınıza. Güneş açsın. Rüzgarlar essin.. Eşsiz kokular bıraksın gökkuşağı. İlk kez duyduğunuz eşsiz kokular.

Bırakın hayat bugün sizinle oynayamasın. Siz kelimelerle oynayın !

Güzel günler..