İcrası En Zor Sanat, Ebeveynlik!

Sanat nedir? Bir duygunun, düşüncenin, yaratıcılık ile harmanlanarak dışa vurumuna verilen isim.

Sanatçı nedir? Bu duyguyu, düşünceyi, üstün yaratıcılığı ve estetik duygusu ile şekillendirerek cisme büründüren insan.

Kimi zaman kelimeleri ile büyüleyen bir yazar kimi zaman fırça darbeleri ile hayatlarımızı rengarenk kılan bir ressam kimi zaman kamerasının ardında mütevazi bir yönetmen kimi zaman ise iyi bir insan.

Her biri farklı bakış açıları ile hareket eden, farklı yoğunluklara, farklı lezzetlere sahip onlarca dal. Doğanın kendisi kadar karmaşık ve renkli.

Ancak bu renklerden bir çoğumuz mahrum kaldık. Kimisinin hayat şartları müsade etmedi kimisi ise yabancı kaldığı bu renkleri kabullenemeyecek kadar büyüdü, farklı yönlerini tanıdı hayatın. Kesin olan tek şey, bundan mahrum kaldığımız.

İşte bu gece bu mahrumiyetin neden çok önemli olduğundan bahsetmek istiyorum ben. Bu eksikliğin bizde açtığı ve farkında olmadığımız yaraları anlatmak istiyorum. Anlatmak istiyorum çünkü bu mahrumiyete sebep olmak mahrum bırakılan kişi olmaktan daha kötü.

Demin saydığım sanat dallarının hepsinin hemfikir olacağına inandığım bir düşüncem var, "Çocuk yetiştirmek en zor sanattır."

Eserler yaratacak bir eserdir çocuk, yarattığı her eserin temelini ebeveyninden alır, bu ışığı onlardan öğrendiği şekilde ya daha aydın bir hale getirir ya da kendi nesline teslim edecek kadar dahi hayatta tutamaz.

Hadi başlayalım da madde madde sıralayalım neden bu kadar önemli olduğunu sanatın.

Çocukları Sanat İle İç İçe Yetiştirmek Neden Önemli?

Sanat, Çocuğun Hali Hazırda Sahip Olduğu Yaratıcılığın Bünyesi İle Sımsıkı Birleşmesini Sağlar.

Yaratıcılık önemli bir kavram. Çok yerde görürsünüz "Yaratıcı iş fikirleri", "Yaratıcı çözümler", "Yaratıcı hikayeler" gibi tabirleri. Zaten yaratıcılığının zirvede olduğu yaşlardaki bir çocuğa doğru şekilde yaklaşarak bu özelliğini ilerleyen yaşlarına dek güzel bir şekilde muhafaza etmesini sağlayabilirsiniz.

Basittir aslında, onunla birlikte kitap okuyabilir, müzik dinleyebilir, resimler çizebilirsiniz. Bir kurbağayı her zaman yeşil çizmesini beklemeden, teşvik edebilir ya da benim küçükken en sevdiğim etkinliklerden olan, tencere kapakları ile çıkardığı seslere kaşıklarla eşlik edebilirsiniz. Mesela evcilik oynayabilirsiniz çocuğunuzla, erkek ya da kız farketmeksizin onun hikayesinde sizin için biçtiği rolü giyinebilir, onun yönetimine izin verebilirsiniz. Göreceksiniz, bu hikaye her oyununuzda genişleyecek, detaylanacak, her geçen gün daha sanatsal, daha edebi bir hal alacak.

Beyninin farklı taraflarını kullanacak çocuk, cevap bulmak, çözümler üretmek için bize nazaran çok daha az zaman harcayacak, zira bunun için gereken her rengi barındıracak beyni, gelişen olaylar karşısında kullanacak bu birikimini, kolaylıkla gelecek üstesinden.

Sanat, Çocuğun Farklı Bakış Açılarına Karşı Daha Anlayışlı Bir Birey Olmasını Sağlar, Olayları Mümkün Olan Tüm Açılardan Ayrı Ayrı Görüp Değerlendirmeyi Öğrenir.

Günümüzün en büyük sorunlarından biri farklı düşüncelere tahammülü olmayan bireylerdir. Tek bir şey düşünebilir çünkü bu bireyler, kendi düşüncesi ile doldurur bu kotasını, başka bir fikre yer kalmaz beyninde. Ancak bu düşünme kapasitesinin kısıtlı olmasından ya da yaratılışı itibari ile bulunan bir özründen kaynaklanmaz. Bunun sebebi esnetilmemiş olmasıdır.

Basit bir örnekle açıklayalım mı? Şpagat açmak gibi düşünün. Ömrü boyunca bacak kaslarını, eklemlerini buna yönelik olarak bir kez olsun çalıştırmamış bir insanın bir anda yapması imkansızdır, vücut bu esnekliğe henüz sahip değildir. Bu düşünceler de böyledir, beyin önce esnetilmeli ve buna elverişli bir hale getirilmelidir ki kendi düşüncesi kenara kayıp yeni fikirlere, yeni doğrulara yer açabilsin.

İşte bu sanat ile iç içe yetişme şekli, çocuğun farklı ressamlarla, farklı müzisyenlerle, farklı yazarlarla tanışması ile her düşünceyi yakinen tanımasını sağlayacaktır. Çocuk bu fikirleri gördüğünde, "Yanlış bu!" şeklinde bir çıkış yapmak yerine, "Ah evet, bu açıdan düşünmemiştim ben, farklı bir bakış açısı bu!" diyerek ilgi duyacak ve o açıdan bakmayı deneyecek, sahip olduğu geniş yelpaze ile de tüm bu seçenekler arasından doğru olanı seçmeyi bilecektir. Bunların hepsi olurken, sizin ona okuduğunuz ve zamanla kendisinin tek başına devam ettirdiği okuma alışkanlığı ile sınırlarını genişlettiği dil hakimiyetinin oldukça faydasını göreceği de yadsınamaz bir gerçek.

Çocuğunuzun İlgi Alanlarını, Yeteneklerini Erken Yaşta Keşfedebilecek ve Bu Doğrultuda Önündeki Engelleri Aşmasına Yardım Edebileceksiniz.

Sanat her kişiliğe bürünebiliyor.

Önce bir şair yaşadığı duyguyu kelimelere döküyor, bir şiir oluyor o duygu ve somut bir hale geliyor, daha sonra bir müzisyen okuyor o şiiri, zihninde notalar ile birleştiriyor, notalara döküyor hissettiklerini, bir şarkı oluyor, bir dansçı dinliyor o şarkıyı, vücudu bu sözlerin duygusal etkisini duyduğu notalara uygun bir şekilde dışa vuruyor, bir kareografi oluşuyor ve bizler bu sanatın harman edilmiş halini izleyerek üç kişiliği de ayrı ayrı özümsüyoruz. Biri ağır basıyor, ilgimizi ateşliyor, "Bunu yapmayı öğrenmek istiyorum!" diyoruz, ve bu doğrultuda kendimizi eğitiyoruz.

Peki bir çocuk, şekil verilmemiş saf bir çocuk, bizimle aynı şekilde mi düşünür? Elbette hayır. Bizim olayımız eğitim üzerinedir, belli olgunluğa erişmiş her insan, bir uzmanlık alanına, belli düzeyde bir eğitim ile katılabilir, bunu hayatına alabilir. Ancak bir çocuk, eğitimden ziyade, yaratılışı ile bir takım yeteneklere sahiptir, bu dönem bunu tespit için en doğru dönemdir, zira henüz bir yönlendirmeye maruz kalmamış olan küçük, bu ilgisinin üzerini örtmemiştir, göstermek için fırsat kolluyordur.

Önüne konulan bu seçeneklerden hangisine yöneleceğini, hisleri ve yeteneği belirler. Ve, bu o bireyin hayatı boyunca %100 doğru denilebilecek yegane tercihtir. Bu yüzden de bu seçimin çocuğa yaptırılması elzemdir. Hep yakınırız, ülkemiz eğitim sistemi çocukların yeteneklerini köreltiyor deriz, o halde ebeveynler olarak buna karşı bir savunma sistemi geliştirmek zorundayız.

Sanırım ben de yetiştirilmesi esnasında sanattan yeterince faydalanılmamış insanlardan biriyim. Bunun eksikliğini bu yaşıma kadar çokça kez hissettim, bu eksiklikleri doldurmak için ise çok büyük çabalar harcadım. Ne derece zor bir süreç olduğunu birinci elden öğrendim. Bu yüzden, çevremde de sıkça gördüğüm bu eksikliğe değinmek istedim. Zira yanlış şekilde yetiştirilen bu çocukların, yetişkinlerin, yani bizlerin hadsizce eleştirilerine maruz kaldığını görmek beni çileden çıkarıyor artık.

Umarım doğru bir şekilde aktarabilmişimdir düşüncelerimi. Bir kusurum oldu ise affola. Okuyan yüreklerinize sağlık, sağlıcakla kalın!