Tanınması Gereken 5 Türk Ressam

Dün bir sorumda resim kabiliyeti ile doğmak istediğime değinmiştim. Bugün de bu isteğimi körükleyen, içimi alev alev yakan memleket sanatçılarına değinmeye karar verdim.

İyi de yaptım yahu sanki, hayatımıza birkaç fırça darbesi alsak fena olmazdı. Değil mi? Biraz renk kötü mü olurdu?

Durun bakalım, her güne bir renk düşüncesi ile elimden geldiğince renk katmaya çalışacağım hayatlarınıza. Belki amacıma ulaşırım, hepimizin rengarenk hayatları olur.

Birinin bu girizgahlarımı zincirlemesi lazım sanırım, bir türlü konuya giremiyorum, affınıza sığınıyorum, konuşmayı fazlasıyla seven bir insanım...

Neyse konumuza geçelim artık.

Tanınması Gereken 5 Türk Ressam!

Hoca Ali Rıza (1858 – 1930)

Bir saray beyefendisi iken, fırçalarını, boyalarını, tuvalini alıp kendini doğaya salan bir insan. Resimlerindeki ayrıntılar ile göz dolduran bir sanatçı. Enteresan bir kişilik, zira hayatında hiçbir vakit Avrupa'da bulunmamış ancak Empresyonizm'i ülkemizde en güzel temsil edenlerden biri, orada hiç bulunmamış birisi için fazlası ile batıyı yansıtır resimleri.

Namık İsmail (1890 – 1935)

Kendisi daha çok Nü eserleri ile bilir, ancak kesin olarak bir çizgide devam ettiği söylenebilecek bir sanatçı değil, empresyonist ve ekspresyonist sanatçılardan etkilendiği yıllar olsa da daha çok içinden ne geçiyorsa onu yapmıştır. Bazen ışıl ışıl bir empresyonist, bazen bir ekspresyonist, bazen bir nü sanatçısı, bazen de portreler çizen bir ressam. Eşinin bir portresini çizmiştir ki, aşkı önünde diz çöktürür insana.

Mahmut Cûda (1904 – 1987)

Önce Çallı Atölyesinde başlıyor eğitimi, 1923 yılında Münih'e gidiyor, Hans Hoffman atölyesinde devam ediyor eğitimine. Daha sonra yurda dönüyor, Devlet bursu kazanarak Fransa'ya gidiyor, Paris'te Lucien Simon'dan 4 yıl boyunca eğitim alıyor ve geri geliyor ülkesine ve bir önceki sanatçımız Namık İsmail'in yanında yardımcı öğretmen olarak çalışmaya başlıyor.

Ülkemizdeki sanatçıların birçoğunun birbirine bir şekilde temas etmesi kafamı kurcalamıştır her zaman. Acaba sanatçımız gerçekten az diye mi bu? Çok tuhaf değil mi? Neyse devam edelim.

Nü bir eseri var kendisinin, 1929 yılında yarattığı, adı Sara. Atölyede çalışan bir kız Sara. Eserde gördüğümüz kadarı ile de dünyalar güzeli bir kız. Kısa bir süre nü halde kalan bu resim Cûda'nın aşkı tatması ile değişiyor. Bir baloda tanıştığı Nazıma Hanım’ın üzerindeki pembe elbiseyi tablodaki Sara'ya giydiriyor.

Bazen diyorum ki içten içe, insanların sanatçıları çok da tanımaması iyi bir şey olabilir, zira bu insanları tanıdıkça ben bile kendimden tiksiniyorum, öyle yüksek bir noktaya taşıyorlar ki nezaketi, zerafeti, adeta yontulmamış bir kavak ağacı gibi hissediyorum. Hazin...

Abidin Dino (1913 – 1993)

Hepimizin bildiği dünyaca ünlü bir ressam vardır. Pablo Picasso. İşte Abidin Dino bu isimle birlikte çalışmış bir insandır. Ne acıdır ki bu fırsatı bulması da bildiğim kadarı ile sol görüşlü olması sebebi ile sürgün edilmesi sayesinde olur.

Picasso'nun, Dino ile ilgili sözü ise göğsümüzü kabartır. En düzgün el ve parmak çizen iki kişiden biridir der. Zira Dino'nun el çizimleri adeta başka bir boyuttandır.

Hakkında söylenen tek güzel şey elbette bu değildir, Nazım Hikmet tarafından Uzun Yürüyüş isimli eseri için yazılmış bir şiir var;

Bu adamlar, Dino,
ellerinde ışık parçaları,
bu karanlıkta, Dino,
bu adamlar nereye gider?
Sen de, ben de, Dino,
onların arasındayız,
biz de, biz de, Dino,
gördük açık maviyi.

Fikret Mualla (1903 – 1967)

Bir akım, hedef, dava yoktur Fikret'in hayatında. Zira birçok yerde göreceğiniz bir gerçek var, Fikret Mualla'nın hayatı da resimleri kadar dikkat çekicidir. Kuralsız, kanunsuz, bohem bir sanatçı olarak özel bir yere sahiptir. Resimleri rengarenktir, ışıl ışıl eserleri ile adeta kendini ve bizleri mutlu etmeye çalışır. Eder de.

Böylece bir Bence'min daha sonuna geldik, umarım beğenmişsinizdir. Rengarenk, yepyeni Bence'lerimde buluşmak üzere!

Okuyan yüreklerinize sağlık, sağlıcakla!!!