Woodstock, Aşk, Müzik ve BARIŞ!

Bugün sizi müzik tarihinin, gelmiş geçmiş en büyük, büyük olasılıkla bir eşi daha olamayacak olan en büyük etkinliğine götürmeye karar verdim.

Woodstock!

15 Ağustos 1969 tarihinde gerçekleşen bu efsanevi olayı biraz irdelemek ve bende uyandırdığı heyecanı sizlerle paylaşmak istedim.

İlk adım: WOODSTOCK VENTURES, INC.

Bu proje henüz 30'unu görmemiş, yatırım fırsatı kollayan dört gencin fikri. John Roberts, Joel Rosenman, Artie Kornfeld ve Michael Lang.

Lang, 1968 yılında düzenlendiği başarılı Miami festivali ile kendini ispatlamıştı, Artie ise Capital records bünyesinde çalışan en genç en başarılı beyindi.

Bu dört adam Woodstock Ventures, Inc. isimli şirketi kuran isimler oldular. Yapılacak bir sonraki iş ise isimlerini tarihe yazdırmaktı.

“Woodstock Festivali.”

Duyup duyabileceğiniz, görüp görebileceğiniz en efsanevi organizasyon gerçekleşmek üzereydi.

Ve sonunda bu dört çılgın ilk adımı attılar. Anlaşma sağlanılan ilk grup Creedence Clearwater Revival oldu. Asıl odak noktası aşk, duygusallıktan ziyade Vietnam savaşı ve politika olan bu grup, zaten savaştan bıkmış ve “BARIŞ!” çığlığını her geçen gün daha şiddetli atan gençlik üzerinde büyük bir artı puan olmuş ve organizasyona olan güveni çok yukarılara taşımıştı.

İlk düşünülen yer New York /Wallkill ‘de bulunan Howard Mills Industrial Park olsa da, yetkililerin, kaba bir tabir ile festivalden korkarak, bir yasa maddesini bahane ederek anlaşmadan geri çekilmesi sonucu bu alternatif ortadan kalktı.

Şirket bu olumsuz gelişmenin üzerine uzunca bir süre yeni bir mekan arayışı sürdürse de, buna uygun bir yer bulunamadı.

Ancak tarihin en güzel tarafı, ortaya en beklenmedik zamanlarda çıkan kahramanlar değil midir?

Konsere 1 ay kadar bir süre kala, 49 yaşındaki çiftçi Max Yasgur şirket ile iletişime geçerek uygun görülür ise New York Bethel’da bulunan White Lake bölgesindeki, yemyeşil Catskill dağları ile çevrili arazisinin bir kısmını kullanmalarına izin vereceğini iletti.

Aşina olanlar bilir, ücretsiz bir etkinliktir Woodstock. Her ne kadar 50.000 kişinin katılacağı bir etkinlik olarak planlanmış ise de, biraz evvel de bahsettiğim gibi savaş kelimesinden bıkmış olan gençlik, müzik gibi barışın en güçlü enstrümanı olan bir şeye olan açlığı ile akın edince planların boş olduğunun anlaşılması da uzun sürmedi.

Şirket büyük ayarlamaları tamamladıktan sonra konser alanına çeki düzen vermeye çalışıyor, çitler, sanatçılara ayrılan bölümler düzenleniyordu. Ancak insanlar konser gününü bekleyemeyecek kadar heyecanlı olunca 3-4 gün öncesinde konser alanına yığılmalar başladı.

Ne bilet gişeleri hazırdı, ne de etrafı saran çitler. Şirket yetkililerinin artık tek bir seçeneği vardı. Öncelik vermek. Onlar bu önceliği insanlara verdiler.

Woodstock, artık şirketin kendi kararı ile ücretsiz bir etkinlik olacaktı.

Dedim ya, beklenen 50.000 kişi idi. Ancak tuhaf bir şekilde 13 Ağustos itibari ile bilet satışları 100.000 gibi bir sayıyı devirmişti. Organizatörler lojistik açıdan sıkıntı çekiyor, alanı bu kalabalığa uygun hale getirmek için çabalıyordu.

Ancak 100.000 gibi devasa bir sayı bile küçücük görünüyordu gözlerine zaman geçtikçe. Çünkü 1 milyona yakın insan Woodstock’a akin etmeye başlamıştı. Öyle ki, yollar, Merkez, dağlık alan, insan seli altındaydı. Bir çok insan aracını yolun ortasında bırakmış ve konser alanına yalın ayak koşturmuştu.

Burası da olayın en güzel tarafı. Çok çeşitli, adeta hızla değişen zamanın bir yansıması idi katılanlar. Bir kısmı da toplumun dışa ittiği hippilerdi.

1969 senesi. Amerika için buhran dönemi. Zira tartışmalı Vietnam savaşı gençliği yakıp kavuruyordu.

Devir protesto devriydi!

Woodstock bu gösterilerin en etkilisi oldu. İnsanlara notaların gölgesinde, birlik ve barış mesajı yayma fırsatı verdi.

Ve onlar da bu mesajı yaydılar!

Herkesin sevecek birine ihtiyacı vardı, bunu tüm güçleri ile haykırdılar.

Ortam biraz kirli, kalabalık hale gelmiş, çok da hijyenik değildi. Ancak bu gençlerin bir kısmı yemek dağıtırken, bir kısmı da gönüllü olarak revirlerde ihtiyaç duyan insanlara yardımcı oluyordu.

Uyuşturucu madde kullanımı had safhada, çıplak gezen insanlar her köşede, yaramazlık yapanları saymıyorum bile, ancak üç günlük etkinlikte tek bir şiddet olayı yaşanmadı.

Lord knows, he was a voodoo child!

Güvenlik sorunları yaşandı mı peki?

Aslında tıbbi çadırlar vardı. Ancak içinde bulunduğu duruma kendini fazlaca kaptıran 8 kadının gebeliği düşük ile sonuçlandı. İki de ölüm oldu. Biri yüksek doz uyuşturucu, biri ise talihsiz bir traktör kazası neticesinde.

Sonuçta bir çiftçiden kiralanan bir araziden bahsediyoruz. Traktör olması sürpriz değil sanırım.

PEKİ YA WOODSTOCK'IN MİRASI?

18 Ağustos Pazartesi günü Hendrix’în sahneden inmesi ile festival resmi olarak sona erdi. Ancak insanların evlerine dönüşü, buraya gelmelerinden daha zorlu olacaktı. Yollar çok kısa bir süre yeniden kitlenmişti.

Mekanın temizliği ise tam bir eziyet olmuştu. 7 gün süren bu temizlikte nice buldozer kullanılmış, onbinlerce dolar harcanmıştı.

2006 yılında ise bu alanda Bethel Woods Center for the Arts isimli sanat merkezi açıldı. İşin güzel tarafı konserde de bizzat bulunmuş olan Santana ve bir çok başka isim bu mekanda da sahne alarak bu ruhu yeniden hayata döndürdüler.

Ancak bu konseri en iyi ifade eden sözler, ev sahibine aitti.

Max Yasgur Şöyle demişti ;

“Dünyaya birşey ispatladınız, önemli olan, siz yarım milyon çocuk, evet size çocuklar diyorum çünkü sizden büyük evlatlarım var, siz yarım milyon genç insan bir araya gelerek, başka hiçbir şey olmadan, üç gün boyunca müzik dinleyerek eğlenebildiniz, işte bu yüzden tanrı sizi korusun!”

Son olarak bir de Janis Joplin bırakayım şöyle. 😊

%70 alıntı (çeviri) %30 kadar da şahsi yorum diyebileceğim bencemin sonuna geldim. Umarım hoşunuza gitmiştir. Umarım bir gün biz de ileride anlatabileğimiz Woodstock benzeri bir deneyim yaşayabiliriz. Sağlıcakla kalın!

#woodstock

Kaynak : https://www.history.com/topics/1960s/woodstock