Asosyal insanlar hakkında ne düşünüyorsunuz?

Asosyal bir insanım sana kendimi anlatıyım . Asosyal kişi yerine yalnızlık kavramını kullanacağım asosyal kelimesi samimi gelmiyor çünkü.

Yalnızlık çok sıradan koşullar meydana gelmedikçe sadece seçimdir. Her seçimde bir vazgeçiştir. Dolayısıyla yalnızlık vazgeçiştir. Peki neden vazgeçiştir ?

Mutsuz olmamayı seçmek , mutlu olmak ya da olmamaktan da vazgeçmek demektir. Yalnız olan insan kişilere beklentiler yüklemez. Mutlu olmak kavramını da sorgulamaz. Kendisine yetebilmeyi , karakterine , kişiliğine bir şey katmayacak insanları kendinden soyutlamayı öğrenmiştir. Mutlu olmak yerine mutsuz olmamayı seçmiştir.

Yalnız sandığınız insan, yalnızlığa itilmemişse , o insan yalnız değil tek başınadır. Karşısına çıkacak insanların onu beklentileri dahilinde seveceğini , sürekli sömürüleceğini , tüketileceğini tüketildiği kadarda tükeneceğini bilir. Hayatı çözümlemiştir, yalnız insanın hayatını anlamlandırmak için kimsenin yardımına ihtiyacı yoktur . Sadece pusuya yatmıştır bir gün yalnız olmaktan vazgeçtiği zaman, kimsenin onu yalnız bırakamayacağı kadar donanıma sahip olmuştur artık. Mutsuz olmamayı öğrenmiştir, kabuğundan çıktığı gün mutlu olmanında formülüne sahip bir şekilde insan içine karışır .

İşte o gün yalnız insan, kalabalığın içinde yalnızlığa düşenlere inat yaşar.

Topluma karışmak sosyal olmak ne katar insana. Hayvanlar bile kimseye kölelik yapmazken paranın ve paranın kaynağına köle olmuş insanlar . İnsanların her ortam için kendinde hazır bulundurduğu kirli maskeler. Aşkların içine karışmış ego tatminleri , karşılıklar beklentiler . Dost arkadaş dediğiniz insanların sana karşı olan çıkarları . Neyi kaybediyor bu yalnız asosyal insanlar biri bana anlatabilir mi ?

Hayatta büyük başarısızlıklarım olmadı . Hiç kimseyi kıskanmadım, çekememezlik yapmadım . Kendimi çok iyi ifade edebilen bulunduğum ortamda liderlik vasfını yerine getiren bir insanım . İstediğim insanla diyalog içine girebilirim etkilemek istediğim insanda da iz bırakrım . Yaptığın önermeler çok yanlış. Dış görünüş olarak bir kusurum yok , herhangi bir psikolojik sıkıntım da yok .

Artık mutlu olmak gibi bir gayem yok, mutsuz olmamak yetiyor bana . İnsanlara beklentiler yüklemiyorum nedenleri sebepleri sorgulamıyorum ve insanları oldukları gibi kabul ediyorum.Sosyal ortamda ki çoğu insanın bana katacağı fazla bir şey olduğuna inanmıyorum. Canımı yakabilecek bir kişiye canımı veririm o kadar güçlüyüm.

Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var..

Her ikisinin de saksılarında çiçek.

Biri hep başka bir renkle solar,

Öbürüyse ha açtı, ha açmayacak.

Belkide hiç açmayacak tohumlar serptim içime ama biliyorum ki açmasa da solmayacak.

Asosyal değilim de anti sosyalliğe yakınım... Anti sosyalde değilim ama. Bazı insanlara katlanamamak, yani görüşlerinin, konuşmalarının, el hareketlerinin, giyimlerinin bile seni rahatsız etmesi asosyalliğe sebebiyet verebilir.

Ben şahsen böyleyim. Beğenmediğim insanlar var. Bu beni kısmi olarak anti sosyalliğe itiyor. Her tavrından, duruşundan, giyiminden rahatsız olduğum insanlar var. Tabi bunu kendim istemiyorum, iç güdüsel...Bence bu sebepte insanları önce kısmi anti sosyalliğe, ondan sonra da kısmi anti sosyallik ile beraber asosyalliğe iten olay.

Ama insan yılmadan kendi standartlarında birini aramaya devam edip bulursa asosyalliğe yönelmesi söz konusu olmaz gibi. Kendimi tanımlarsam; Asosyal değilim çünkü çevrem var kendi çapımda küçük ama kısmi anti sosyal demek mümkün bana... Yine de insanlara iyi davranmaya çalışıyorum. Ama öyle insanlar var ki duruşu bile beni rahatsız etmeye yetiyor.

İnternet, cep telefonu, facebook gibi dış etkenleri zaten biliyoruz bahsetmeme gerek yok onlardan... Güzel konuya değinmişsin. Yani kısaca içsel nedenler ile dış etkenler birleşince ortaya kesinlikle bir kişilik bozukluğu çıkıyor. Ya şizoid olur kişi, ya asosyal, ya anti sosyal, ya paranoyak... Olurda olur yani. Yeter ki sebep bitmesin.