Zora, sıkıya gelemeyen insanlar neden böyle?

Rahat ve sevgi dolu bir aile ortamında ve varlık içinde büyüümeme bağlıyorum ben. Param olmadığında dahi gönlüm zengin.
Üç gün aç gezmem gerekse de masaja, cilt bakımına efendim spor salonuna ya da bilmem hangi restorana, konsere gitmeyi kafama koymuşsam giderim. Aile içinde özgür yetiştirildiğim için de sosyal ilişkilerimde baskıya, yaptırıma tahammülüm yok. Hiç bırakmayacakmış gibi de sevsem beni zorlarsa, kendimden uzaklaştırırsa hiç sevmemiş gibi de gidebilirim. Gerçi bu bence kötü bir özellik değil. Annem hep "Aşk dediğin zor değil, kolay olmalı." der. Arkadaşlık için de geçerli bu. Herhangi bir ilişki seni zorluyorsa, sıkıntıya sokuyorsa o ilişki bana göre yanlış ilişkidir. Dış etkenlerden kaynaklı sıkıntılardan bahsetmiyorum. Onlar birlikte göğüslenmeli elbette.

Yetiştirilme tarzına bağlıdır büyük ihtimal. Ailesi herşeyiyle ilgilenen ve özgür, sıkıntılı bir yaşam sürmemiş bireylerde gözlemliyorum bu durumu.