Kaynanalar neden hep kötüdür?

sevilmeyecek türden olanları mutlaka vardır ama ben bu durumun biraz da gelinlerden kaynaklandığını düşünüyorum.

hiç annenizle kavga etmediniz mi? hiç anneniz size akıl vermedi mi? ya da verdiği akıllar için diretmedi mi? sizi yermedi mi hiç? ya da anneniz kocanızı size hiç mi çekiştirmedi?

burda problem eşinizin annesine de kendi anneniz gözüyle bakabilmeniz. ya da bişey söylediği zaman "annem bana bunu söyleseydi anneme ne tepki verirdim? annemle bunun için küsermiydik?" diye sorabilmek ve cevabı adil verebilmek meselesi. senin de onun bir kızı olduğunu kabul edebilmek...

ayrıca ben kaynana lafından hiç hoşlanmam. o zamanlar daha evli değildik ama ben onu tanıştırırken bile "annem" diye takdim ederdim. zaten beni tanıyan öz annem olmadığını bileceği için kim olduğunu anlayabiliyorlardı. biz hiç problem yaşamadık. çok adil biriydi ve oğlunun hatasıysa oğluna, benim hatam ise bana verir veriştirirdi. oğlu diye de hiç haklı çıkartmaya çalışmazdı. ama benim hatam varsa da "hiç uğraşma. hatalısın" derdi. ya da bana darıldığı kızdığı zaman söylerdi. "şöyle yaptın. çok kızdım sana" derdi. hiçbir zaman alınmadım, gücenmedim, kızmadım, küsmedim. herzaman bir anne gibi gördüm onu. o da beni kızı gibi. hatta 2 kızı olduğu halde birinden daha ileri görürdü. maalesef evlenmeden önce biz 2 annemizi de kaybettik. her zaman onları anar ve yanımızda olsalardı diye çok konuşuruz.

eşimin annesini bir rahatsızlıktan dolayı kaybettik. o zamanlar evlenmek için hazırlık yapıyorduk ve evlenince onun kocası ve kızı olduğu halde yanımızda yaşamasını istiyorduk. ama maalesef bunu yaşayamadık.

babası için de benim için aynı şey geçerli. daha doğrusu tüm ailesi için. mesela küçük ablasıyla abla-kardeş gibiyiz. o da bunu hep dile getirir. çok iyidir. bazı sebeplerden dolayı evlenmeden önce eşimin ailesiyle küçük ablası ve eşinin araları açıktı. o yüzden eşimle de biraz kopuklardı. ben düzelttim. sürekli görüşelim dedim. hatta eşim bile "sanki senin ablan. niye bu kadar onu savunuyorsun" derdi. ama netice de düzeldi. şimdi bize çook uzakta oturuyor olsalar da telefonlaşmadıkları 2 günü geçmez. eniştesiyle de çok iyi araları.

büyük abla ve babası ise maalesef bize kök söktürüyorlar. ama yine de ben çok laf etmem. hatta bazen eşimin sinirini almaya çalışırım. "olsun. babandır. bişey deme" falan derim. ne diyeyim? koca adamı değiştiremeyeceğime göre... aynı şekilde büyük ablası da öyle. kavga etmediği sülalede bir ben varım. suyuna gitmekten de değil. bilmiyorum ama herhalde herkesi olduğu gibi kabul etmek bu işin sırrı.

o yüzden herkes birbirini olduğu gibi kabul etmeli.

yok ben değilim kaynanam çok iyi bi insandır tek bildiğim kaynanalar da anne kendilerinin gözü gibi baktığı çocuklarına birisi gelsin sitem etsin iş yaptırsın hırpalasın istemiyorlar ve gelinlere yada damatlara direk tavır alıyorlar heee doğru bi tavırmı tabiki değil sonuçta gelin yada damatta bi annenin çocuğu ben buna bi fıkrayla cevap vermik istiyorum

komşusu kadına sormuş oğlunu evlendirmişsin durumu nasıl -hiç sorma gelin çok kötü davranıyor oğlum işten geliyor bulaşığı yıkıyor evin işini yapıyor karısının bi dediğini iki etmiyor -ya vah vah peki kızın nasıl - oooo onun durumu çok iyi kocası işten gelir bulaşığı yıkar evin işini yapar kızımın bi dediğini iki etmez maşallah :)))