Herkese ve kendime zarar veriyorum, kafamdaki düşüncelerden takıntılarımdan yoruldum.. Cozum ne olabilir?

Obsefif oldugumu dusunuyorum cunku cok takintiliyim hep ayni cumleleri tekrarliyorum hep kotu seyler dusunuyorum ama obsesif olduguma kimse inanmiyor simarikligima yaptigim dusunuluyor zaten piskyatire gidip ilac kullanmakta istemiyorum boyle bir insan degilim cunku. Ama bu hastaliktan biktim. Kendimden cok yoruldum. Kendimin ne kadar iyi niyetli bir insan olduumu biliyorum egodan demiyorum bunu. Ama iyi niyetim hep ters tepiyor. Hep insanlarla konusup anlasmaya calisirken kendime ve insanlara zarar veriyorum. Sevdigim insana, aileme herkesi uzuyorum. Bunu isteyerek yapmiyorum. Takintilarim beni kahrediyor. Habire mutluyken mutsuzluk cikariyorum. Sevdigim insanlarla bir tartismam oldugunda onlar uzak durmaya calisirken ben sevgimden dolayi hep konusmaya calisiyorum, insanlar git sus yeter dediginde kirilmam ve susmam gerekirken. Ne kadar kirildigimi bas bas bagirarak soyluyorum susmayi bir turlu ogrenemiyorum. Oluruna birakamiyorum biseyleri. Deger verdigim insanlarla bir gunum bile kotu gecsin istemiyorum. Konusmak istemese bile insanlar hep uzerlerine gidiyorum anlasmak icin. Takintilarim var kendimi hep hayirsiz oldugumu dusunuyorum. Herkesi hep mutlu etmeye calisiyorum beceremiyorum.. Hep niye boyle bir insanim diyorum, kendimden o kadar yoruldum ki. Bu kadar olgun ve guclu olmak cok zorluyor insani. Hep diyorum niye takintiliyim niye hep bu kadar kendimi aciklamaya calisip enerji harciyorum.. Bu iyi bisey diceksiniz ama degil, herkese benim dilim zarar veriyor. Ofkemi tutamiyorum, gozum donuyor. Kendimi herkesten uzaklastiriyorum. Bu iyi niyetim hep kendimi ifade etme cabam yuzunden insanlar benden yoruluyor cok sevdikleri halde. Kendi beynimden dusuncelerimden cok yoruldum. Takintili oldugum icin yuz kere ayni cumleleri tekrarladim muhtemelen kusura bakmayin.. Nasil kurtulucam bu halimden bilmiyorum. Cok yoruldum