Tünelin sonunda var olan aydınlık, zifiri bir karanlığa sahip olan tünelden geçmeniz için cesaret verebilir mi?

Ben çıktım öyle bir karanlıktan cesareti olan herkese çıkar bence yeteri yola devam edebilecek kadar cesaretin olsun yoksa o karanlık içinde esaret içinde yaşarsın. Ben esareti sevmiyorum dediğin gibi karanlığı ben yarattığına göre güneşide ancak ben doğururum. .. oyuzden ben yeni bu ufka merhaba dedim bence sizlerde merhaba diyin mum ışığıyla değil gün ışığıyla merhaba diyin bence

Gece tuvalete kalktığım zaman koridordan koşarak geçtirten sonra ışığı açıyormuşsun gibi bir duygu. Sanırım başa çıkabilirim :)

Evet verir karanlığın içinde uzakdan gelen ışığın parklaklığı daha çok cesaret verir. Güçlendirir ve umuda yolluluk başlar.

Tek başıma geçemem o tünelden. Ya yanımda umut olacak, ya da sevdiklerimden biri olacak. Beni cesaretlendirmek için.

eğer nokta kadar bile ışık varsa o bana cesaret verir eğer o bile yoksa hayatta o tünele girmem

Ufacık da olsa bir ışık varsa o tünelin sonunda gerekirse dünyayı yıkar, o tüneli aydınlığa boğarım.

Bazen herşey yanıltıcı olabiliyor, mesela tünelin ucunda görünen ışık üzerimize doğru gelen trenin farları olabilir.

tünelin uzunluğuna bağlı eğer çok uzaksa o karanlığa girmem b*k ta çıkabilir sonuçta :D

Tünelin sonunda olan aydınlık umuttur. Umudun olduğu surece her şeyi başarabilirsin

Zifiri karanlik olan tünelden geçerim ama aydınlığa ulaşmak için değil aydınlığa açılan kapıyı kapatmak için

cesaret dik durmaktir hayata karsi cesaretini kaybedersen esiri olursun hayatin mesele dusmek degil kalkabilmek.. evet o tunele cakmaksuz girerim.

O aydınlığı görmesem bile tünelin bir başının olması sonunun da olmasını gerektirdiğinden geçerim

Eğer yolun sonu guzelse o yola katlanirim. ..

Verir tabi. Umudumu hicbir zaman kesmem