Affetmek cesaret işi midir?

Kin başkalarını değil seni incitir zamanla. Kininden kurtulmanı şiddetle tavsiye ederim. Hem zaten kin duyuyorsan, içine sindiremiyorsan içinde affetmiş olmuyorsun, affetmiyorsun yani aslında üstünü örtüyorsun sadece. Sınırı geçtiği yerde hayatından çıkarıp, önüne bakmak ve içini iyi ya da kötü her şeyiyle beraber o insan adına boşaltmak yapılabilecek en güzel şey.

İnsanlar bilerek ya da bilmeyerek hata yapabilirler. Kimi egosuna yenik düşebilir, adil olmayabilir vs. Evet, bu insanlara karşı mücadele etmeliyiz, evet susmamalıyız, haddimizi aşmadan saygı çerçevesinde uyarıda bulunmalıyız. Fakat elimizden gelmediği durumlarda da kabullenip önümüze bakmamız gerekiyor. Aksi halde bu öfke başkalarına değil, sana zarar verir. Yüreğini soğutur, insanlardan uzaklaştırır. Hem affetmek en büyük intikamdır aynı zamanda. Yaptığından utanmadığı kadar hak etmediği halde affedilmekten utanır insan.

Herkesin sınırları vardır. Aldatılmayı ben de affedemem şahsen. Seviyorsam affetmek isterim ama affedemem. Fakat böyle uç durumlar haricinde doğru bir söz olduğunu düşünüyorum. Pire için yorgan yakanlar çok.

Egoizm sezdim biraz. Yanlış anlamayın eleştirel anlamda söylemiyorum fakat "Bana kimse yanlış yapamaz." düşüncesi tehlikeli bir düşünce. İçinde kendini diğer insanlardan üstün görmeyi barındırıyor biraz. Peki bu şekilde yalnız kalmaz mısınız? Siz hiç kimseye tolerans göstermiyorsunuz, kimse size göstermiyor. Yıllık dostluklar biriktirebildiniz mi ya da biriktirebiliyor musunuz bu şekilde?

Hatalarından gerçekten ders alıp seni tekrar üzmeme ihtimali de var ama. Tabii ki eğer aklı başında, kendinin farkında bir insandan bahsediyorsak.

Çok çok büyük hatalar zaten affedilemez. Mesela ihanet gibi.

Yok zaten ihanet affedilemez demek istiyorum.

Neden korkulsun ki? Hadi sevgi eyvallah da. Gerçekten sevmek de cesaret ister zaten.