İçten içe ölüyorum?

Bu depresyon beni yiyip bitiriyor. Herkes üstüme geliyor sen kendin yapıyorsun diyorlar. Kimse beni anlamıyor. Yaşımda küçük. Annem dahi anlamiyor beni. Dedikleri tek şey. "Ne kadar cok uyuyorsun. Evden hic cikmiyorsun. Hic arkadasin yok. Toplum icine gir. Ne kadar sessizsin. Niye konusmuyorsun." Bu ve bir sürü soru. Duymaktan bıktım artik bunlari. Ben zaten ölüyüm yasamiyorumki. En iyisi ölüm diye düşünüyorum. Annem dahi beni sevmiyor. Ben bile kendimi sevemezken baskasi nasil sevsinki. Beynimdeki seslere sus diye yalvariyorum artik. Beni anlayan kimse yok etrafimda. Hic bir ümidim yok hayata karsi. 70 yasinda gibi hissediyorum. Çıkışı var mı bu dipsiz kuyunun?