Intihara kalkışıp sonradan pişman olup vazgeçen var mı?

Ben bir keresinde çok büyük bir bunalım yaşadım. Psikolojik olarak çok kötü bir dönem geçirdim. İki hafta kadar anti deprasan aldım ve onlar beni daha çok intihara itti. Çok fazl yorulmuş, hayattan zevk alamaz hale geldim. Aşırı derece yorgun oluyorum gülemiyordum, insanlar sanki bana düşmanmış gibi benden nefret ediyorlarmış gibi gibi çok fazla kötü duygular içindeydim. birkaç kez yeltendim ama yapamadım. çok kez denedim ama olmadı ki iyiyki de olmamış. şimdi düşünüyorum da ne kadar saçma aptalca bir hareket yapışım o zamanlar.. bir yıl kadar bir zaman geçti ve hayatım o kadar güzel ki anlatamam eğer o zaman ölseydim etrafımdda ki insanlarda çok bebat bir duruma düşerlerdive şimdi ki gibi mükemmel bir hayata asla yaklaşamazdım. sabırlı olmalı bol bol hava al sosyal ortamlara gir evde durma. çok çok doğru nefes al bol bol tatlı yeidüzenli uyu, arkadaş ortamını değiştir, sanatla sporla ilgilen gerçekten yaşanılacak harika bir dünya var. her n olursa olsun sonunda hep bir mjtlu olsun oluyor diren sakı yenilme

herşeyin zamanla geçtiğini herkes biliyordur.. aisin bir sözü vardır ''ilaçtır derler ama aşırı doz ben de zaman'' aynen öyle oluyosun etrafındaki herşey çok kötüdür hiçbişey yolunda gitmiyodur ve inadına zaman okkadar yavaş geçiyoki gerçekten ölmek istersin. ben de kalkıştım o sıra annem girdi banyoya tam bileklerimi keserken sonra napıyorum ben deyip bıraktım elimdekileri bikaç güne çok iyi bir çocukla tanıştım beni herşeyden kurtaran kişi sevgili oldukk 10 ay çıktık ayrıldık ama hala bir aile gibiyiz ve çok iyi arkadaşız. sonra hayat felsefem şu oldu : asla somurtma, heran biri gülüşüne aşık olabilir... :)