Kendimi hayatta cok geride kalmis hissediyorum?

Dediklerin dogru ama uygulayamiyorumki?

Ulan uygulaman gereken ne var? Uygulamalardan kop, onlar saçmadır. "Aman meditasyon yapayım da Tanrıyı bulayım." "Aman Himalayalara gidip rahip olayım." felan bunlar boş şeyler, uygulamalar saçmadır. Git yaşa hayatını, kimden çekiniyorsun? Bu "İnsan" denen boş varlıklardan mı? Bizlerden mi? Eğer bizden çekiniyorsan bizim tutsağımız olursun ve sen tutsak olmak için yaratılmadın oğlum. Bırak dünya yansın anasını satayım sana ne. Hep bir şey arıyorsunuz, aydınlanmak mutlu olmak istiyorsunuz ama YOK ÖYLE BİR DÜNYA. Mutluluğu aramayın, yaşamaya bakın ama keyfince yaşayın o zaman mutluluk nazı bırakır ve gelir.

Yasamak icin para yok? Hergun aile baskisi? Cevremde kimse kalmadi? Napicami sasirdim?

Bunu sana dikte eden şey sistem. Sistem sana önce paranın gerekli olduğunu söyler sonra da seni paraya muhtaç hale getirir. Hayal et, yarın doktora gidiyorsun ve sana diyor ki "1 günlük ömrün kaldı."
Ne yapacaksın? Hani para, hani aile sorunları, hani şu sorun bu sorun? Hangisinin önemi kaldı mübarek? Bunların hepsini sen "sorun" olarak gördüğün için sorunlar, oysa ki hepsi boktan birer saçmalık.
Bu hayata bir kere daha gelmeyeceksin ve ölünce belki de boşluğa gidip yok olacaksın ve ne zaman öleceğini de bilmiyorsun, ya yarına gözlerini açamazsan? O zaman yaptıkların için değil, yapmadıkların için köpekler gibi pişman olacaksın ama iş işten geçmiş olacak, pamuğu tıkayıp diğerlerinin arasına yollayacaklar seni.

Soylediklerin dogru ama kafa yapimk bir turlu degistiremiyorum hep birseyleri baslatmak icin birseylerin olmasini bekliyorum. Kendimi kafayi yeme noktasina gelmis gibi hissediyorum caresizlikten. Acikcasi yasamaktan hic tat almiyorum. Kendimi oyle bitmis hissediyorumki kafama biri silah dayasa vur kurtar derim mucadele bile etmem vurmamasi icin yillarin verdigi bitmislik basarisizliklar herseyi yarim birakma kendimi hep eksik gorme hicbirseye cesaret edememe ozguvensizlik gibi duygularla yasiyorum hep.

Özgüvenli olmak zorunda değilsin, ya da başlamak zorunda da değilsin kısacası hiçbir şey OLMAK ZORUNDA DEĞİLSİN. Sen desen ki "Ben buraya oturup ölene kadar bekleyeceğim." diye, kimse sana bir şey diyemez çünkü bu senin hayatın senin kararların. Başlamak için bir nokta arama çünkü yok öyle bir nokta, başlangıç diye bir şey yok ve başlamayı beklersen ölene kadar beklersin. Her şeyi yarım bıraktığını söylüyorsun, e ne olmuş yani? Yarım bıraktıysan kime ne? Canın sıkılmıştır ve "Yeter ulan" deyip bırakmışsındır, kimin haddine buna ters bir yorum yapmak? Eğer yarım bıraktıklarını tamamlamak istiyorsan geri dön, istemiyorsan geri dönme, tamamen sana ait. Bu hayat senin ve kafana göre yaşarsın kimse de bir gibim diyemez.

Ailem surekli elestiriyor. cevremdekiler hep arkamdan konusuyor. Bende kendimi artik eksik hissediyorum buyuzden. Herkes toparla kendini birseylere basla diyor ama o gucu bulamiyorum kendimde. Kendimle oyle bir savasiyorumki ordular gelse uzerime bukadar zarar veremezler bana.

Bilader pardon da onlar b*k yesin, at kafalılar sanki kendileri hayatlarında çok mükemmelermiş gibi bir de senin hayatına yorum yapıyorlar. Hepsinin o çok konuşan ağzılarını kapat her şeyden önce. Bak, oğlum sen mükemmel olmak zorunda değilsin, bidaha tekrarlıyorum: MÜKEMMEL OLMAK ZORUNDA DEĞİLSİN. Nasılsan öyle ol, hata ve sorun diye bir şey yoktur, sen onları öyle gördüğün için öylelerdir.

Hicbiride calismiyo zaten dedigin gibi gelmisler 35 yasina beni elestiriyolar. Dogru soyluyosun mukemmel olmak zorunda degiliz. Keske hayattab tat alabilsem 3 sene oncesine kadar boyle degildim suanda bitmis durumdayim. Her dakika sikayetciyim kendimden artik ruhuma isledi

Neye şikayet ediyorsun? Şikayet edecek bir durum yok ki, her şey olduğu haliyle güzel. Eğer birileri senden şikayet ediyorlarsa kendi hayatlarına baksınlar. Şöyle düşün, sevgiliyle öpüşmek güzel bir şeydir değil mi? Ama ben gelsem ve "Bunu yapmak çok kötüdür, ayıptır ve bunu yapan insanları derhal uyarmak gerekir." diyerek bu düşünceyi topluma aşılasam artık sen sevgilinle öpüşürken kendini kötü hissedersin değil mi? Oysa ki esasında bu iyi bir şeydi ta ki ben ona "Kötü" diyerek sizi buna inandırana kadar. İşte toplum da böyledir, toplum senin hep istedikleri şekilde olmanı isterler, o senin SEN olduğun halini kabul etmezler yoksa onların kurallarına ters düşmüş olursun. "S*kerim l*n sizin kuralınızı dangalaklar." deyip resti çekmeyi bilmelisin yoksa hayattan soğuturlar seni. Oysa onların "kötü" olarak yorumladığı ve eleştirdiği her şey esasında güzeldir ve normaldır. Sen hata yapmıyorsun yalnızca o hatayı "kötü" olarak yorumladığın için kendini kötü hissediyorsun.

Ama bende boyle yasamamin kotu oldugunu dusunuyorum. Oyuzden kendime kiziyorum zaten ama degistirmek icin birseyler yapmiyorum. Yasim olmus 25 ne okuyorum ne calisiyorum hergun yaptigim seyler aynis eyler boyle yasamaktan naisl tat alinirki zaten? Tat alirsam asil daha buyuk sorunlarim var bence

Valla dostum benden sana bu kadar, gerisi tamamen sana kalmış. Ama dediğim gibi, yapman gereken bir şey yok, varman gereken bir nokta yok, aydınlanmacaksın. Bak bana, filozof oldum ama hala ana avrat sövecek bir potansiyelim var ve kolayca sinirlenebiliyorum, oysa ki bir filozof böyle olur mu? Olur, hem de bal gibi olur. İnsanların sana verdikleri kalıpları yıkıp geç yoksa orada tutsak kalırsın

Saol kardes tesekkur ederim soyeldigin seyler dogru iclerinden almam gerekenleri aldim.