Niye hep en yakınları kırar en çok insanı?

Çünkü onlar bizi kırmaya , bizim sayemizde hak kazanan insanlardır.
Çünkü biz onlara bu hakkı veriyoruz.
Çünkü değer veriyoruz.
Çünkü biz gibi görüyoruz.
Yapmaz diyoruz. İyidir o diyoruz. Herkes yapar o yapmaz diyoruz. Biz böyle dedikçe o kendinde seni kırma hakkını buluyor. Ve diyor ki '' bu bana yeterince yakın, ben buna ne yaparsam yapayım benden başka kimsesi yok. Yine bana gelir'' diye düşünüyor. Bu yüzden seni umursamama'ya başlıyor zamanla.. Sonra kırmaya başlıyor. Sonra incitmeye başlıyor. Sonra sen yalnız kalıyorsun. Üzülüyorsun.. Etrafına bakıyorsun. O yok.. Onlar yok.. Birine güvensen diğeri üzülüyor. Diğerine güvensen öteki... Döngü böyle gidiyor... Sonunda anluyorsun ama,'benim benden başka kimsem yokmuş meğer' diyorsun. Sonra kimseye güvenmemeye, insanlardan olağanca uzak durmaya başlıyorsun. Hatta bazı zamanlar Mizantropi gibi durumlar bile oluyor...

Ben kolay kolay insanları kıramam. Yani karşımdaki insan kim olursa olsun farketmez. Elimden geldiğince kelimelerimi seçerek konuşmayı yeğlerim. Çünkü karşımdaki kişinin ruh halini tam olarak tahmin edemediğim ve bilemediğim için, biraz çekingen davranırım. Kelimeleri özenle seçerim, çünkü karşımdaki benim herhangi bir kelimemden yanlış bir anlam çıkarabilir. Bu yüzden elimden geldiğince dikkat ederim.
Ha, yeri gelir. Bana hıyarlık yapandan cacık yaparım. Bu da bir gerçek... Ama yeri gelirse..
Yoksa gayet sakin biriyim. Herşeyi konuşarak halledebileceğime inanan bir insanım.. Tatlı dil misali.. Bilmem ben seviyorum insanlara kırıcı olmamayı, merhametli davranmayı vs... Herkes benim gibi yapmak zorunda ve mecburiyetinde değil. Ben nasıl ki herkese saygı duyuyorsam aynı şekilde saygı beklerim. Fazlasıyla konu dışına çıktım. Kusura bakmayın bayan, başınızı şişirdim.

Teşekkür ederim.

uzaktaki seni nasıl kıracak zaten tedbirini almışındır. ama en yakınından hiç beklemezsin hem kendine kızarsın hem karşıdakine