Ailem beni küçümsüyor ve düşüncelerimi umursamıyor ne yapmalıyım?

Ailem beni küçümsüyor.Çocukluk yaşlarımda bazı aktivitelere gönderdiler. (Tenis vb.) Ama ben her defasından kendimi gönderdikleri yerlere ilgi/yeteneğimin olmadığını hissettiğim için bir ay içinde istemediğimi söyleyerek gitmedim. Beni sorumsuz olmakla suçladılar. Dershaneye gönderdiler ama en başından göndermeden önce bile gitmek isteyip istemediğimi sormadılar. Gitmeyince de söylemedikleri söz kalmadı. Kötü yanımı biliyorum çok çabuk bir şeylerden bıkıyorum. Ama en azından bana sormalılardı. Evin en büyüğü ablam ile aramda 6 yaş var ve beni sürekli kendisiyle kıyaslayıp kendinin daha güzel daha zayıf olduğunu , benim ise çok çirkin olduğumu söyleyip duruyor. Oysaki aramızda 6 kilo fark var. Eşyalarımı sahipleniyor ama kendi eşyalarını asla benimle paylaşmıyor. Beni sürekli matematiğe olan yeteneksizliğim ve notlarımla küçümsüyor ve ileride asla bir yerlere gelemeyeceğimi söyleyip duruyor. Annem ise her tartıştığımızda suçlunun kim olduğunu, tartışmayı kimin başlattığını önemsemeden benim ismimi söyleyerek sesimi kesmemi inatla vurguluyor. Aile üyeleri beni evde beslenen hayvanlardan farksız görmüyor. En son eve bir köpek alınsa benden hayırlı olacağı konuşuluyordu. Bu kadar iğrenç biri miyim diye düşünmekten alamadım kendimi ama onlardan hiçbir şey istemedim. Sadece beni kendi halime bırakmaları ve çabalayıp kendi istediğim bir yere gelmeyi çok istiyorum ama umurlarında değil. Şef ya da dil ile ilgili bir bölümde olmak istediğimi söylediğimde saygınlığı olmadığını söyleyerek beni susturdular. Düşüncelerimin önemli olmadığı bu evde ne yapmalıyım?