İnsanlar otoriteye neden ihtiyaç duyarlar hiç düşündünüz mü?

Yaratılışımız da var bu..

İncil de İsa' dan " koyunların kapısı" olarak bahsedilir.. İnsanoğlu hep koyun olarak bilinir asırlar boyu.. Kim tarafından bilinir peki ? Yaratan tarafından diyeceğim ama değiştirilmiş, deforme olmuş bir incilden bunu çıkarmak yakışık almaz, doğru değil.. O zaman değişime, deformeye sebep olan " insan" tarafından bilinir demek daha doğru olacaktır..

Kendimizi ve insanları koyun olarak görmenin sonucunda otoriteye ihtiyaç duyarız.. Çünkü biliriz ki koyunlar yalnız başlarına bazı kapılardan geçemez... Bu teorinin, bilginin yanlış olabileceğini sorgulamak bile gelmez içimizden.. Çünkü benimsenmiş bir bilgi, davranış kadar sert bir şey yoktur.. Kıramazsın bunu.. Kırmaya çaba göstermezsin bu yüzden.. Ancak akıl olarak aydınlanmış bir birey bunu düşünebilir ve sizin sorunuzda olan eleştiriyi yani çabayı gerçekleştirebilir. Aydınlanmış bir us' a sahip değilsiniz, bunu başarmak kolay değil ama belli ki baya bir yol kat edilmiş.. Saygı duyulacak bir özellik bu..

Otoriteye duyulan ihtiyaç anne rahminde kazanılan bir içgüdü olarak tasvir edilebilir ayrıca.. Ancak onun istemesiyle yaşayabilecek kadar savunmasız olmamızdır bunu içgüdümüz haline getiren.. Hayatımız onun elindedir.. Yaşamı böyle görmek bundan ileri gelir sanki..

Başka bir tezim ise, güven ve sistem..

Kendine güveni olmayan birey, hep başkasının yardımı ile ayakta kalır.. Çünkü güvensiz bir bünye ayakta kalamayacak kadar zayıftır.. Kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenememiştir çünkü.. Yaşayamama korkusu hasıl olmuştur.. Korku ! Evet, bir toplumu ayakta tutabilmek ama yardımla ayakta durmasını sağlamak için güzel bir yöntem.. Toplumu sindirmek için, güvensizlik aşılamak için gayet mantıklı.. Korkunun varlığını fark edebilenler, korkuyu yayan kaynak olmak için, en yüksekte olmak için, koyunlarının olması için harekete geçer.. Türlü kelime oyunlarıyla bizi bu korkudan kurtaracağını söyler ve bizler yani güvensiz bir toplumu oluşturanlar buna kanarız ve kurtarıcı olarak onu görürüz.. Halbuki oda bizim gibi etten ve kemiktendir.. Yalnızca bir farkı var kendine güven duyması ve bunun sonucunda korkunun varlığını fark etmesi..

Bu farkındalığa sahip bazı insanlar kendilerine koyun aramak yerine bunu yalnızca anlatma yolunu tercih ederler.. Bunu bazen sanat adı altında icra ederler, bazen bir meslek adı altında.. Sanat daha dikkat çekici olduğundan kitlelere daha hızlı yayılabilir. Kendimizi ne kadar bu yöne yoğunlaştırabilir isek o kadar sağlıklı düşünebiliriz aslında. Düşünmemizi sağlayan her şeye adepte olmaktır aslında bu.. Bakmayın sadece bunu sanat ile sınırlandırdığıma.. Sadece bir örnekti.

Düşünmeye başladığımız zaman aslında anlıyoruz, birine bir şeye bağımlı olmanın kötü olduğunu.. Bireysel gelişime çok büyük bir engel teşkil ediyor bu durum. Sonuçta kimse, zararı olacak bir bitkiyi sulamaz.. Otorite, insanın kendisine karşı zararlı bir bitki olduğunu bilir ve büyümemesi için elinden geleni yapar. Sadece düşünerek onu kandırabiliriz ve sessiz sedasız büyürüz.

Güzel ve rekabetçi bir soru olmuş. Bireysel özgürlük mücadelesinin önündeki en büyük engel otorite olsaydı çoktan kalkardı. Kalkmama sebebi aslında bireylerin çoğunluğunun bunu istememesi. Bu istek de topluma yansıdığı, toplum da bu otoriteyi merkeze oturttuğu ve otorite de bu merkezin dışındakilerin yok edilmesi direktifini verdiği için bu kısır döngüde bu gerçekleşmiyor.

Din otoritesine karşı çıkın, kafir olarak yargılanırsınız. Devlet otoritesine karşı çıkın anartşist vatan haini olursunuz. İlişkiler otoritesine karşı çıkın, bencil olursunuz. İş otoritelerine karşı çıkın "verimli süsü verilen" kurumsal saçmalıkların önünde engel olursunuz.

Özetle otoritenin askerleri aslında özgürlük kazanması gerektiğini düşündüğün topluluklar. Ama onlar memnun. Sen değilsin. Sen başkasının özgürlüğünü dert ediyorsun o kendi özgürlük kavramının farkında bile değil.

Buna değer mi diye soruyorum ben de bu durumda bazen..