İyi insan olmak mı kaybettiriyor, yoksa hayır diyemeyip sınır koyamamak mı?

İyi olduğum için kaybettim cümlesi o kadar konforlu ve sığınmacı bir bahane ki, insan kendini kandırmak istediğinde sarıldığı ilk simit. Aslında kaybedilen şey iyiliğin kendisi değil, kendi hayatının direksiyonunu başkalarına teslim etmek.

​İyilik dediğin şey omurgalı olur, duracağı yeri bilir. Karşındakini kırmayayım derken kendi hayatını, zamanını ve ruh sağlığını tarumar ediyorsan, yaptığının adı iyilik değil hayır diyememe hastalığı (kronik onaylanma isteği) oluyor. İnsanlar da bu açık kapıyı görüp içeri girmeyi hak zannediyorlar. Sonra da "Neden hep ben üzülüyorum?" diye masum masum dert yanıyoruz.

​Kaybettiren iyilik değil; ben fedakarlık yapayım da değerim bilinsin beklentisi. Hayır demeyi bilmeyen, evet demesinin de bir kıymeti olmadığını anlamıyor maalesef. Sınır koymak bencilce değil, aksine ilişkileri sağlığı tutan tek şeydir.