Ne yapacağını kestiremediğin için hiç çaresiz kaldın mı?

Yalnızlık, bazen karanlık bir odada değil, kalabalıkların ortasında çalardı kapıyı. "Hiç çaresiz kaldın mı?" sorusuna içimden bir yer sızlardı. Kalakaldım; ne bir adım ileri gidebildim ne de geriye dönebildim. O an, dünya durdu ve bütün yollar kapandı sandım.
​Ama asıl imtihan, "Ne yapacağını bilemez bir halde kalmak"tı. Çaresizlik bir duvardı, bilmezlik ise o duvarın önünde gözleri bağlı yürümekti. İkisi de başıma geldi. Nefesim daraldı, ellerim boşlukta kaldı, tutunacak tek bir dal bile bulamadım.
​Yine de öğrendim; insan, bitti dediği yerden yeniden başlıyormuş. O dilsiz karanlıkta kaybolurken bile içimde farkında olmadan bir ışık büyütmüşüm. Hiçbir çıkış yolu olmadığını sandığım o anlar, aslında kendi içime açılan kapının anahtarıymış.
Her ikisini de yaşadım ve gerçekten çok kötü zamanlardı.
Sabah sabah şairliğim tuttu yaparım öyle şeyler

Evet, bazen ne yapacağını bilememek

Çaresiz kaldığında Allah'a yönel