Sinirlenince nasıl tepki verirsiniz?

Çok sağlıklı olmuyor ama sakin olmaya çalışıyorum. Bir şeylere sinirlendiğim an içimde fırtına kopuyor zaten ama dışarıya hemen yansıtmamaya çalışıyorum. Bir süre susup ortamdan uzaklaşıyorum yani, çünkü o an ağzımdan çıkan bir şey yüzünden sonradan pişman olmak istemiyorum. Ha her zaman tam sakin kalabiliyor muyum dersen hayır, bazen kendi kendime bayağı kuruluyorum. Ama yine de kendi kabuğuma çekilip biraz kafayı toparlamak bana en iyi gelen şey oluyor.

Aniden parlayıp etrafı kırıp dökmek yerine, genellikle kendimi o ortamdan ve durumdan tamamen soyutlamayı tercih ederim; yani önce derin bir sessizliğe bürünürüm. Çünkü o anın hararetiyle, sonradan telafi edilemeyecek kırıcı cümleler kurmanın ya da mantıksız kararlar almanın faturasının çok daha ağır olacağını bilirim. İçimdeki o ilk dalganın durulmasını beklemek, mantığı yeniden devreye sokabilmek için en sağlıklı yöntemdir.

Ancak o ilk fırtına dindikten sonra, beni neyin bu kadar öfkelendirdiğini karşı tarafa son derece net, sakin ama keskin bir şekilde ifade ederim. Sınırlarımı, neye kızdığımı ve bundan sonraki tavrımın ne olacağını dolandırmadan, doğrudan ortaya koyarım. Kısacası benim öfkem gürültülü bir patlamadan ziyade, soğukkanlı bir mesafe koyma ve net bir yüzleşme şeklinde kendini gösterir; çünkü en büyük tepkinin, kontrolü kaybetmeden konulan o haklı mesafe olduğuna inanırım.