Bende ufak ufak bu olmaya başladı, bazı duygularımı kaybediyorum ve tamamen insanların gerçek yüzünü görmekle alakalı. Sizde de bu var mı yoksa bu konuda yalnız mıyım 😅
insan tanıdıkça tecrübe kazanıyor elbet. Ama bence birini çözmek için illa hayatına sokup tecrübe etmeye bile gerek yok. Sadece dışarıdan bir gözle izlemek, insanları iyi gözlemlemek bile kimin ne olduğunu anlamaya yetiyor. Yani mesele duygusuzlaşmak değil; gözlem gücüyle kime ne kadar değer vereceğini daha en baştan idrak edebilmek.
Yaş ilerledikçe insan ister istemez duvarlarını daha kalın örüyor. Olay duygusuzlaşmak değil aslında, sadece gereksiz tiplerle vakit kaybetmemeyi öğreniyorsun. İnsanların gerçek yüzünü gördükçe beklentin düşüyor, o yüzden hayal kırıklığına uğrama ihtimalin de azalıyor. Gayet doğal bir süreç, yalnız değilsin.
Yalnız değilsin, bu durum hislerini kaybetmekten ziyade zihninin geliştirdiği doğal bir koruma kalkanı. İnsanların maskeleri düştükçe hayal kırıklığı yaşamamak için mesafe koyuyor ve beklentilerini sıfırlıyorsun 🧠 Hayatındaki bu dönüşüm seni hissizleştiriyor mu, yoksa sadece doğru insanları seçmen için algılarını daha mı keskinleştiriyor 🔍