Kimseye bir zararım olmadığı hâlde insanlar neden hakkımda konuşup beni eleştirme ihtiyacı duyuyor?

Çocukluğumdan beri dışlanan biriyim. Hatta hiç unutmadığım bir anım var. Yıllar önce, ortaokuldayken sınıftaki herkes sinemaya gitmek için toplanmıştı. Sınıfta yaklaşık 30 kişi vardı ve o 30 kişinin içinde çağrılmayan tek kişi bendim.

Çocukken herkesle iyi anlaşmaya çalışırdım ama buna rağmen hep dışlandım. İlişki konusunda da bir türlü yüzüm gülmedi. 23 yaşındayım ve hayatım boyunca yalnızca üç kızla konuşabildim. Ancak o ilişkiler daha başlamadan terk edildim.

Bir süre sonra kendimi insanlardan iyice soyutladım. Yıllardır beni arayıp soran, hâlimi hatırımı merak eden kimse yok.

Geçenlerde üniversitede hakkımda bir şey duydum. Birisi benim için, “Bu ne değişik bir insan, embesil, asosyal. Kimseyle konuşmuyor.” demiş. Bunu duyunca sinirlendim ve o çocuğu kenara çekip konuştum. Sonunda benden özür diledi.

Şimdi size şunu sormak istiyorum: Ben yalnız yaşayan, kimseye zararı olmayan biriyim. Kimseye karışmıyorum, kimseye kötülüğüm dokunmuyor. Buna rağmen insanlar neden beni eleştirme, arkamdan konuşma ve hakkımda ileri geri yorum yapma ihtiyacı hissediyor? Kendi hâlinde, sessizce yaşamaya çalışan bir insanın kimseye zararı yokken bile neden rahat bırakılmadığını gerçekten anlamıyorum.