Bir kadının yalnızlığıyla bir erkeğin yalnızlığı aynımdır?

Yalnızlık cinsiyet değil kişiye göre değişir. Kimse kimsenin ne yaşadığını ya da içinin nasıl yandığını tam olarak bilemez ki. Yani bakınca dışarıdan erkekler daha güçlü durur kadınlar daha çabuk ağlar gibi bir algı var ama alakası yok. İnsan dediğin şeyin duygusu cinsiyete bakmıyor yani için çöktü mü erkek olsan ne olur kadın olsan ne olur.
Bazen akşam evde yalnız oturursun etrafında bir sürü insan vardır ama sesini duyan yoktur ya işte o his her iki taraf için de tamamen aynı şey. Erkek belki arkadaşlarının yanına gider iki muhabbet eder ama kafasının içi bomboştur, kadın belki bir dostunu arar saatlerce anlatır ama kapatınca telefonu yine o koca boşlukla baş başa kalır. Yani yöntemler değişir ama hissettiğin o ağırlık hiç değişmez.
Zaten bizim toplumda erkeğe ağlama denir içine atar, kadına güçlü dur denir o da tek başına her şeyle savaşmaya çalışır. Sonuç ne peki, ikisi de kendi kabuğunda yalnız kalır. Kimisi yalnızlığını çalışarak unutmaya çalışır kimisi de uyuyarak. Yani hepsi bir kaçış aslında.
O yüzden erkek şöyle yalnızlaşır kadın böyle acı çeker demek bana çok yüzeysel geliyor. İnsanın içindeki o kimsesizlik hissi her bedende aynı ağırlığı yapıyor. Sonuçta hepimiz günün sonunda kafamızı yastığa koyduğumuzda kendi dertlerimizle tek başınızayız. Önemli olan cinsiyet değil yani o içinin nasıl bir boşlukla dolduğu.