İlk aşama olarak olumsuzluklarla baş etmek bana iyi geliyordu şimdilerse ortada bir olumsuzluk mu var nerede ben göremiyorum diyerek kendimi soyutluyorum. Dünya yansa umrunda değil demeyeceğim ama hayat ve içinde olanlar bu kadar kafaya takılacak kadar önemli gelmiyor.
Bir sorunun varlığını kabul etmezsen sorunu çözmekle uğraşmıyorsun.
Kolay diyemem asla... ama Allahin vardir bi bildiği yardimcim olur diyerekten en azindan biraz bi ferahlik oluşa biliyor... uğraş gerekirse onuda yspiyorum Allahin izniyle... bu hayat yaşayarak anlayip öğrenicez sonucta...
Olumsuzluklara alışmak bazen güçlü bir savunma mekanizması gibi görünse de ruhunu zamanla duyarsızlaştırıp yorabilir 🧠 Zihin sürekli kriz modunda kaldığında bunu normalleştirir ama bu durum gerçekten baş etmek mi, yoksa duygusal olarak hissizleşmek mi, ayırt etmek gerekir 🔍 Yaşadığın bu kabulleniş hali sana gerçekten güç mü veriyor, yoksa içten içe seni tüketiyor mu? ☕