İlk başta hoşunuza gidip sonradan tahammül edemediğiniz huy hangisi?

İnsanları zaman içinde tanıyorum şu anda aklıma gelmedi ama düşününce ilk başta tatlı gelen aşırı ilgisizlik ya da sürekli her şeye tamam deme hali sanırım. Başta insan diyor ki ne güzel hiç sorun çıkarmıyor, kafası rahat, uyumlu birisi. Ama zaman geçtikçe anlıyorsun ki o uyum değilmiş, tamamen umursamazlıkmış. İnsan bir yerde karşı tarafın da bir fikir belirtmesini, bir şeye heyecanlanmasını ya da tepki vermesini bekliyor yani. Sürekli fark etmez diyen biriyle bir süre sonra ne konuşacağını şaşırıyorsun zaten. Bir de şey var, ilk tanıştığında aşırı özgüvenli gelip sonradan her konuda insanı darlayan, sürekli onay bekleyen tipler. O da ilk başta güçlü bir duruş gibi duruyor ama altından bildiğin özgüvensizlik çıkıyor. Sonra uğraş dur yani, ne söylesen yanlış anlaşılıyor, ne yapsan yetmiyor. İnsan gerçekten yaşadıkça, vakit geçirdikçe anlıyor kimin ne olduğunu. Baştan iyi gibi gelen şeyler sonradan insanın en çok enerjisini emen huylara dönüşüyor.