Siz en son neyin özlemini çektiniz?

Dönmek mümkün değil, biliyorum. Ama yine de çok özlüyorum.

Yara almamış halimi,
güvenimin kırılmamış halini,
birine hiçbir şey düşünmeden yaslanabildiğim,
güvenebildiğim, dayanabildiğim o halimi çok özlüyorum.

Şimdi güvenmeye korkuyorum.
Dayanmaya, yaslanmaya, kendimi birine bırakmaya korkuyorum.
Ama en acısı, bir zamanlar bunları ne kadar doğal ve güzel yaşayabildiğimi hatırlamak…

Belki de en çok, bunları bir daha asla yaşayamayacağımı düşünmek yoruyor beni.
Bilmiyorum… Belki yine güvenebilirim, belki yine yaslanabilirim.
Ama artık eskisi gibi olmayacağımı biliyorum.

Çünkü yaşadıklarım bana çok şey öğretti.
Daha güçlü olmayı, daha temkinli davranmayı,
gerektiğinde cevap vermeyi,
her şeye “tamam” dememeyi,
kendimden vazgeçmeden sevebilmeyi öğretti.

Ama insan bütün bunları öğrenmiş olsa bile,
içindeki o eski halini özlemekten vazgeçemiyor.

Yine de özlüyorum.
Yine de arıyorum.
Yine de bazen, hiç yara almamış halime dönmek istiyorum.

Biliyorum, belki böyle olması gerekiyordu.
Böyle oldu ve ben de olanlardan kendime bir yol çıkardım.

Ama bir şeyi çok iyi öğrendim:

Birini yaralamadan önce çok iyi düşünmek gerekiyor.
Çünkü bazı yaralar zamanla kapanıyor gibi görünse de
tamamen iyileşmiyor.
İzi kalıyor…

Ve insan bazen yıllar sonra bile,
o izin sızladığı bir yerde,
eski halini özlüyor. 😔💔❤️‍🩹

Bir de şarkı bırakıyorum ve iyi geceler diliyorum..


https://youtu.be/JmhSBFeEGtU?si=z51yIGGGczTJrEKQ