Aşırı sosyal birisiyim fakat telefonla konuşmaktan aşırı korkuyorum. Birisi ses atınca tırsıyorum. Telefon çalınca sanki üstüme fil oturmuş gibi ağırlık basıyor 😵
Telefon çaldığında kim arıyor diye düşünüp gerilmem Gerektiğinde birini aramaktan da rahatsız olmuyorum. Hatta bazı konularda mesajlaşmak yerine telefonda konuşmanın daha kolay olduğunu düşünüyorum çünkü insan ses tonundan karşısındakini daha iyi anlayabiliyor ve yanlış anlaşılmalar da biraz daha azalıyor. Tabii bazen konuşacak konu yoksa ya da karşımdaki kişiyle çok yakın değilsem uzun telefon konuşmalarını tercih etmeyebilirim ama bu telefondan korktuğum anlamına gelmez.
Telefonum bu ara saçma sapan ismini söylediğim kişileri arıyor geçenlerde annem kardeşim teyzeler kuzenler oturuyoruz ama dedikodu öyle bir noktadaki herkes coştu isim hitap edildikçe telefona bakıyorum ararda Allah korusun rezil olmayalım diye en son telefonu aldım yatak odasına bırakıp kapıyı kapattım😂
Ben böyle bir şeye rastlamadım. Yani telefon arandığı zaman, korkunun kaynağı olan durum insanı tetikliyor ve iç güdüsel olarak bu duruma tepki veriyor. Çok ilginç bir durum, sanırım bunun altında yatan korkunun kendisin de yarattığı bir nevroz olabilir. Psikolojinin geleneksel sınıflandırmala rına göre " telefobi; " nevrotik bir bozukluk yani nevroz içinde yeralır.
Sosyal olmana rağmen bu hissi yaşaman çok doğal, yalnız değilsin. Yüz yüze iletişimde beden dilini ve mimikleri okuyabildiğin için güvende hissediyorsun. Telefon görüşmelerinde bu ipuçları kaybolunca zihnin belirsizlik algılayıp kontrolü kaybetme korkusu üretiyor 🧠🔍 O çalan zil sesi bu yüzden sana bir kriz anı gibi geliyor. Peki seni en çok zorlayan şey anında yanıt verme baskısı mı, yoksa karşı tarafın duygusunu görememek mi? ✨