En belirgin hatırladığınız çocukluk anınız nedir?

Yatılı okulun ikinci sınıfındayım. Kışın en sert bastırdığı, revirin öksüren çocuklarla dolup taştığı o haftalardan biri. Hafta sonu izninde eve gitmiştim. Pazartesi sabahı okula döneceğim bavulu hazırlarken annemin başımda dikilişini dün gibi hatırlarım. Diğer veliler çocuklarının çantasına çikolata, fazladan harçlık veya teselli cümleleri sıkıştırırken, annem bavulumun içine sıkı bir düzenle yerleştirilmiş küçük bir ahşap kutu koydu. İçinde etiketlenmiş üç ayrı bölme vardı: Derece, boğaz pastili ve her günün belirli saatlerinde alınması gereken vitaminler. Bana kutuyu gösterdi, gözlerimin tam içine baktı ve sesindeki o mutlak ciddiyetle şunu söyledi: 'Soğukta hastalanmak tedbirsizliktir. Ateşin 37.8’i geçerse revirdeki hemşirenin keyfini bekleme, bu kutuyu aç ve beni ara.'

O kış o koca yatakhanede ayakta kalan, revirin o bitkin havasına teslim olmayan tek çocuk bendim. Her sabah o kutuda yazan plana göre vitaminlerimi kendi ellerimle aldım. Boğazımda bir gıdıklanma hissettiğimde hemen pastili kullandım ve her gün sabah ve akşam ateşimi ölçtüm.

Kitleler sevgiyi baş okşamak, şımartmak ya da fuzuli şefkat gösterileri sanır. Benim öğrendiğim sevgi ise buydu: Bir insanı korumanın yolu, ona duygusal zaaflar aşılamak değil; kaosun ve zaafiyetin içine girerken eline sarsılmaz bir protokol, steril bir irade ve aşılmaz bir savunma mekanizması teslim etmektir.

Kokulu kalpli yıldızlı kağıt biriktirmek. (Ünlüler olurdu Bora Öztoprak gibi) yılbaşı simli kartlar vardı... Her hafta civciv alırdık🐣 süper Mario oynardık.. Tetris de uzun çubuğu beklerdik. İyi kurtarırdı 😄

Leblebi tozu alırdık ağzımıza yusuf yusuf derdik havalar da uçuşurdu toz taneleri gibi gözgözü görmezdi 😂 Ha bi de sinek ilaçlama gelirdi mahalleye arkadan bembeyaz dumanın içinde kaybolurduk. Çokta nefis kokardı vallahi ben bayılırım 😋 bisikletle gitmiştim sonra bi baktım ki vites kolu hertaraf yağlanmış🤣😂

Babamın eski bir kabanı vardı, eve geldiğinde dışarının ayazı kabanının kumaşına öyle bir sinerdi ki... Kapıdan girer girmez koşup kabanına sarılır, o soğuk kumaşa yüzümü gömerdim. O montun üstündeki soğuk hava kokusu bana acayip bir güven verirdi, 'tamam, babam geldi, evdeyiz, her şey yolunda' hissi. Hala soğuk bir yastığa veya kumaşa yüzümü bastırmak bana huzur verir.

Sokakta geçti çocukluğum.

Bazen ip atlarken yüzümde güzel gülümseme; o anki yaşadığım en güzel günlerdi, bazen de yerden yüksek oynarken kahkahaların bir arada olduğu, sıcak bir yuva gibiydi.

Küçükken dondurmalarda hediye çıkma yöntemini bulmuştum, paketi şişkin hava dolu olanlarda bedava çıkıyordu üst üste alıyordum. Hangi akılla bunu keşfettim bilmiyorum, kendiliğinden gelişti. Bu yöntemle sürekli dondurma yiyordum beleşe😅😅

Trabzonda, çocukluğumun geçtiği mahallede birini sevmiştim. Çocuğun saçları bakır rengiydi. Herkes onunla dalga geçerdi. Birgün bana gelip "sen melek misin, insan mı" demişti. Bu anıyı unutamam mesela