Bir insan zaman geçtikçe neden sessizleşir?

İnsan zamanla anlıyor ki ne kadar yırtınırsa yırtınsın, karşıdaki sadece işine geldiği kadarını ya da kafasının bastığı kadarını anlıyor. Bir de üstüne, konuşacağı şeyin 10 adım sonrasını, nereden patlayacağını önceden gördüğü için "Aman, değmez" deyip salıyor kendini. Cümleler içinde o kadar demleniyor, o kadar ağırlaşıyor ki dışarı dökse boşa gideceğini biliyor. Yani anlayacağın, o suskunluk bir eziklik ya da içine kapanma değil; "Ben bu filmi daha önce gördüm, yormayın beni" deme şekli. Anlayana zaten o bakış da susuş da fazlasıyla yetiyor.

Kendi bedeni ve zihnini dinlenmeyi ihtiyacı duyar. İç sesini odaklanmayı çekilir o nedenle sessizleşmeyi başlar.