Neden her şey bu kadar zor olmak zorunda?

Kendi ailemin evinde bile sıkıntı gibi hissettirildim, sürekli nedensiz yere evden atıldım, hiçbir zaman evim olmadı. Sapıkça işlere hiç bulaşmadım, kötü yola düşmedim, sadece güvende hissetmek istedim, hiç yoktan sadece bana ait bir alanım olsa bile ben bir şekilde yazı yazarak, kitap okuyarak mutlu olan biriyim ama yok, illa sürekli çabalamak, birilerine muhtaç olmak, çalışmak, sürekli dert çekmek zorundayım. Sevgi zaten yok, erkekler anca temizlikçi olarak ya da esko olarak görmek istiyor, ikisi de ben değilim, hayatım hep belirsiz, bari küçük şeylerle mutlu olayım diyorum. Karşımdaki erkek beni sevmesin sadece gezdirsin o bile hoşuma gidiyor. Ama her seferinde yine kimsesizim, yine çaresizim, sadece çoğu kız gibi değer görmeyi, güvende hissetmeyi istedim o kadar ama hep yalnız başıma hayatta kalmak için boş yere çabalamak zorundayım ama ne için, hayatta kalıyorum da ne oluyor