Değişmek isteyip de bir türlü değiştiremediğiniz bir şey oldu mu?

En çok direnç gösterdiğim değişim; sadece konfor alanımı tehdit eden yenilikler değil, gücü elinde tutanların kurduğu adaletsiz düzenin yıkılmasına karşı gösterilen amansız direnç olmuştur. Biliyorum ki bu dünyada tarihten bu yana çoğu zaman haklılar değil, gücü elinde bulunduran zalimler kazandı; ama bu durum adaletsizliğin kaderimiz olduğu anlamına gelmez. Filistin’de toprağından, evinden, en temel yaşama hakkından mahrum bırakılan ve göz göre göre soykırıma uğrayan masum halkların çığlığını duydukça; sabahın köründe yola düşüp nasırlı elleriyle dünyayı inşa ettiği halde emeği sömürülen, alın terinin tek bir damlasının bile karşılığını alamayan işçilerin sessiz direnişini gördükçe içimdeki adalet arzusu daha da bileniyor. Egemen güçlerin kendi çıkarlarını korumak adına çıkardığı savaşlara, insan hayatını birer istatistiğe dönüştüren bu kirli çarklara ve gücün haklılığı ezdiği her noktaya karşı ses çıkarmak, artık bir tercih değil varoluşsal bir mecburiyettir. Ben, sırf güçlü oldukları için haksızlığı kural haline getirenlerin inşa ettiği bu çarpık düzeni kabul etmeyi reddediyorum; çünkü gerçek değişim, güçlünün kılıcını bilediği yerde değil, adaletsizliğe karşı birleşen mazlumların sarsılmaz iradesinde filizlenecektir. Gün, güce tapıp adaletsizliği izleme günü değil; ezilen her bir ruhun, dökülen her bir damla alın terinin ve kaybedilen her masum canın hakkını savunarak bu zalim çarkı tersine çevirme günüdür. Bu adaletsizliği değiştirmek istiyorum yapamıyorum.

Doğru olduğuna emin olup beni ben yapan şeyden neden rahatsız olayım.
Değişim ancak arayış içinde olup ne istediğine karar verememiş insanların çıkarttığı bir şeydir.
Kişi kendini tanımış , bireyliğinden şüphesi yoksa , çizgisi belli biriyse bununla uğraşmaz ki.
İnsan hayatın içinde duygu ile mantığı eşit seviyede götürdüğü ölçüde zaten doğru şekilde yaşıyordur.