Sizde de oldu mu?

Kötümser durumdan şikayet eder, iyimser onu değiştirmeyi umar, gerçekçi ise yelkenleri ayarlar.


Hayat aslında anlayana bakmasını bilene her zaman işaret verir, bu insanlar sana göre değil bak umursamıyor saygı duymuyorlar, bu işde ilerleyemezsin başarılı olamıyorsun gibi gibi. Yani şikayet etmek çözüm değil iyimser olmakta değil beklersiniz düzelmesini ama bakmışsınız seneler geçmiş hala yıpratmaya devam ediyor. Ama gerçekçiyseniz duruma göre haraket edersiniz. Yanlızda kalsanız o insanlardan uzak durursunuz o ortama bir daha girmezsiniz. Bu durumda insanın kendisi ile konuşup kendi kendisini terapi etmesi lazım. Şükürki imtihan eden kişi ben değilim herkes kendine yakışanı yapıyor ben bana yakışanı yaptım. Varlığınla değerini bilmeyeni yokluğunla cezalandır

bence en doğrusunu yapmışsın, insan bazen kendi eliyle uzatıyor o ipi ama bir noktada koparmak gerekiyor. o toksik döngüler bitince ilk başta bi boşluk oluyor ama sonradan kafa rahatlıyor.

Bazı şeyler asla affedilmemeli. Bizzat yaşamışsın zaten, Affetmek demek kendinden ödün vermek demek oluyor ve İnsan kendinden ödün verince kendisine saygısı kalmıyor