Dünyanın en iyi duygusu ne sizce?

Dünyanın en iyi duygusu ne aşk ne de manevi aydınlanmadır; sabahın köründe kurduğun o cehennem zebanisi gibi çalan alarmın sesiyle dehşet içinde uyanıp ekrana baktığında, günlerden pazar olduğunu fark edip yorganı burnuna kadar çekerek ters tarafa dönmektir. O an insanın ruhuna inen huzur, hiçbir kişisel gelişim kitabında yazmaz.

Bir diğer zirve adayımız da eve girer girmez o bütün gün kaburgalarını ezen, nefes aldırmayan sütyeni tek hamlede tişörtün kolundan çekip fırlattığın andır. Yerçekiminin iptal edildiği, ciğerlerin ilk defa oksijenle tanıştığı o saniye adeta bir özgürlük senfonisidir.

Tabii bir de gün boyu gıcık olduğun, laf sokup duran o çapsızın tam senin tahmin ettiğin rezilliğe imza atıp patladığı andaki o "Ben demiştim" sinsi ferahlığı var ki; kalori yakmadan insanı on yaş gençleştirir, cilde botoks etkisi yapar.

Sence yastığın diğer soğuk tarafını çevirip yüzünü gömmek mi döver, yoksa son anda iptal olan bir planın ardından gelen o eve yayılma rehaveti mi?

dışarda 2 saat çişimi tutup evde tuvalete girmek

Sevmediğin misafir gittiğinde evdeki ferahlik hissi

Aşkı yakalamak bence. Birde koynunda bebeğinle uyumak

güzel tanımlamışsın, bana göre de ismini bile hatırlamamak o zaman

Huzur ya, karına ve çocuğuna sarılıp uyumak İnşallah bir gün nasip olur

Baba olmak diye hayal ediyorum belki torun sahibi olmak daha iyi olabilir

Huzurlu ve rahatlamış hissetmek.

Anne/baba olma duygusu olsa gerek