Neden hep zıtlıklara çekilir insan? Aradığı şeyin o kişide olduğuna nasıl körü körüne inanır?

Çünkü insan bazen aradığı şeyi değil, kendisinde eksik hissettiği şeyi çekici bulur.
Zıt olduğumuz biri bize farklı bir dünya gösterir. Bizde olmayan bir sakinlik, cesaret, özgürlük, mesafe ya da tutku onda varsa bunu kolayca “beni tamamlıyor” diye yorumlayabiliriz. Oysa farklılık her zaman tamamlayıcılık değildir.
Bir de belirsizlik duygusu var. Ulaşılması zor olan, tam çözemediğimiz veya bize istediğimiz ilgiyi vermeyen biri zihnimizde daha fazla yer kaplayabilir. Beyin, eksik kalan hikâyeyi tamamlamak ister. Böylece karşımızdaki insanı olduğu haliyle görmek yerine, olmasını umduğumuz haliyle görmeye başlayabiliriz.
“Körü körüne inanmak” da çoğu zaman bundan doğuyor:Önce bir his oluşuyor, sonra insan o hissi doğrulayacak davranışları seçerek görüyor; çelişenleri ise küçümsüyor veya açıklamaya çalışıyor. Bu ikisinin arasındaki fark, bir insana duyduğumuz çekimin gerçek bir uyum mu yoksa zihnimizin kurduğu bir hikâye mi olduğunu çok değiştirebilir.

İnsan zıtlıklara çekilmez kendini oraya iter, bazen farklı bir deneyim için bazen kendini ispat için bazen de savrulmuşluğun sürüklenmesi ile kendini zıt birinde ya da bir yerer bulabilir

Teknik olarak hiç bi zıtlıkta aramadım istediklerimi. Kimseden de bi anlam çıkarmadım hayat basit yaşanır karşıdakilerin söylediğidir gördüğümüzdür bi anlam yüklenilmez