Yüzümüzdeki benlerin tasavvuftaki ilahi anlamı ne, bu küçük noktalar gerçekten ruhumuzdaki hazinenin mührü mü?

Çoğumuzun yüzünde benler vardır ve yalan yok ben eskiden yüzümdekileri hiç sevmezdim sanki cildin o pürüzsüzlüğünü bozan birer lekeymiş, makyajla kapatılması gereken birer kusurmuş gibi gelirdi bana ama geçenlerde tasavvufla ilgili öyle güzel bir yazı okudum ki, resmen bakış açımı değiştirdi. Bakın şimdiiiğğ kainat yaratılmadan önce hiçbir şey yoktu sadece mutlak bir gizem vardı. Allah, ben gizli bir hazineydim, bilinmek istedim dedi ve koca evreni yarattı işte o yaratılışın ilk başladığı yere tasavvufta nokta (•) diyorlarmışş. Nasıl ki geometride koca bir çizimi, bir sarayı başlatmak için kalemi kağıda ilk dokundurduğunda bir nokta oluşur ve her şey o noktadan ürer; Allah da galaksileri, ruhları, her şeyi o tek bir ilahi noktadan var etmiş. Bizler de evrenin küçük birer özeti olduğumuza göre yüzümüzdeki o küçük benler aslında o ilk yaratılış noktasının tenimizdeki zarif birer mührüymüşşşşş. Eski şairler de bu yüzden yüzdeki benleri çok kutsal görürmüş. Mesela kalbimizin tam ortasında ilahi aşkın saklandığı, Süveyda denen gizli siyah bir nokta olduğuna inanılırmış. Düşünsenizee kalbimizin en derinindeki o gizli aşk noktası, sanki sabredemeyip yüzümüze bir ben olarak sızmış gibi... Hatta eski bir doğu inanışına göre büyük definelerin, hazinelerin başında onları koruyan tılsımlı, siyah bir bekçi beklermiş. Şairler de insan çehresini ilahi güzelliğin yansıdığı bir hazine, o siyah beni de o hazinenin asil bekçisi ilan etmişler. Ya arkadaşlar düşünsenizee, yüzünüzde bir ben taşıyorsanız, aslında ruhunuzdaki o gizli hazinenin kapıcılığını yapıyor o küçük nokta. Neyseee kısacası tasavvuf bize gözünüzdeki perdeyi kaldırın ve her şeyde bir iz görün diyor. Ben artık kapatıcıları falan bir kenara bıraktım. Aynaya baktığımda yüzümdeki benleri kapatılması gereken lekeler olarak değil, koca evrenin bende bıraktığı zarif birer imza, ilahi birer noktalama işareti olarak görüyorum...