Birinin size karşı yapmadığı bir şeyi başkasına yaptığını gördüğünüzde nasıl hissederdiniz?

İnsan ilişkilerinde en net uyanış anı bu galiba. Birinin bana yapamadığı, tarzım değil dediği ya da ima ettiği bir şeyi gidip başkasına şakır şakır yaptığını gördüğüm an hiç sinirlenmem bile, sadece durumu çözerim. Çünkü orada anlarım ki mesele zaman ya da imkan meselesi değilmiş, tamamen değer ve istek meselesiymiş. Yani adam yapamıyor değilmiş, sadece benim için yapmıyormuş. Hayatımda zaten kimseden devasa beklentilere girmeyen, herkesten her şeyi bekleyen bir kafada olduğum için bunu oturup büyük bir travma haline getirmem. Sadece derim ki kendime, demek ki bana karşı o his yokmuş, olsaydı zaten yapardı. Zorlamaya, sitem etmeye ya da kendimi yıpratmaya hiç gerek yok. Biri yapmak istiyorsa bir yolunu bulur, istemiyorsa bahane bulur. Bu yüzden hiç üzülmem aksine sevinirim çünkü o insan kendi eliyle hayatımdaki yerini belirlemiş olur. Ben de o saatten sonra sınırımı çekerim, değerini düşürürüm ve kendi yoluma bakarım, olur biter

Bir şey hissetmem, bendeki yerini yeniden konumlandırırım