Hayat umduğunuzu buldurmadıysa, kendi içinizde nasıl bir sığınak kurdunuz?

Rüzgar döndü tersine... Sırtım duvarda sanırdım. Duvarın çatlağını, aradan esen rüzgarı, savrulacak gamı hesaba katamadım. Toydum belki de bilmiyorum. Hayat umduğumu buldurur, koyduğumu durdurur, kovduğumu koşturur sandım. Ama öğrendiğim şeyler de oldu çok şükür. Kimse acıtamaz canımı mesela, çünkü ben kendi canımı herkesten çok kendim yaktım. İki gram aklım vardı, onu da gökteki kuşun, deryadaki balığın peşine taktım. Dünya boğdu, kendime buluttan şapka yaptım. Bir kafesim var mesela, içine bir Allah'ın kulu adım atamaz ama bütün hayallerimi o kafese kapattım. Sonra kafesin yanlarını bıraktım, üstünü açtım. Herkes beni mesafeli sanırken, ben aslında hep kendimden kaçtım. Neredesin diye sorup durmayın, bilsem nerede olduğumu oraya da sığamazdım..

Hayat umduğunuzu buldurmadıysa, kendi içinizde nasıl bir sığınak kurdunuz?
Hayat umduğunuzu buldurmadıysa, kendi içinizde nasıl bir sığınak kurdunuz?
Cevapla