Korkuyorum hemde çok korkuyorum?

Kendimden korkuyorum. Çünkü ben eskiden böyle biri değildim. Ne kadar canım yanarsa yansın, artık hiçbir şeye tepki veremiyorum. Eşim, kardeşim, arkadaşlarım, çocuklarım ya da çevremdeki insanlar ne yaparsa yapsın, çoğu zaman sadece dinliyorum. Kendimi savunamıyorum, karşılık veremiyorum.

Ama bunu artık korktuğum ya da ezildiğim için yaptığımı da düşünmüyorum. Sanki tamamen tepkisizleşmişim.

Üzüldüğümde, korktuğumda, sinirlendiğimde ya da eşim bana kötü bir şey söylediğinde bile sadece dinliyorum. Eskiden böyle değildim; kendimi savunurdum, korktuğum şeylerin karşısında dururdum. Şimdi ise hiçbir şey yapamıyorum.

Üstelik sadece kötü şeylere karşı değil, mutluluğa karşı da tepkisizim. Güzel bir şey olduğunda eskisi gibi mutlu olamıyorum. Sanki hem üzüntüye hem öfkeye hem korkuya hem de mutluluğa karşı içimde bir şeyler kapanmış gibi.

Beni asıl korkutan da bu. Çünkü sürekli susuyor, tepki vermiyor ve her şeyi içime atıyorum. Bir gün hiç ummadığım bir anda, hiç olmaması gereken bir yerde patlamaktan korkuyorum. O zaman da insanların “Ne oldu ki? Bunun için mi böyle tepki verdi? Abartıyor.” demesinden korkuyorum.

Hatta bunun sadece bir anda patlamak şeklinde değil, sağlık açısından da bir yerde karşıma çıkmasından korkuyorum.

Ben kendimi tanıyamıyorum. Eskiden kendini savunan, korkularının karşısında duran biriyken şimdi sanki yaşadığım hiçbir şey beni harekete geçirmiyor. Bu tepkisizlik beni gerçekten korkutuyor.