İçinizden canavar çıktığı oluyor mu?

İçimden öyle kontrolden çıkmış bir canavar falan çıkmaz, çıkmasına da asla izin vermem. Çünkü canavar dediğin şey insanın nefsinin, öfkesinin ve şeytanın esiri olmasıdır. İnsan öfkesine yenilip gözü döndüğü an, edebini ve aklını bir kenara bıraktığı an kendi nefsinin maskarası haline gelir.

Tabii ki benim de insani olarak sinirlendiğim, haksızlığa, edepsizliğe ve hayasızlığa tahammül edemediğim anlar oluyor. Ama ben o öfkeyi patlatıp etrafa saldırmak yerine, doğrudan içime çekip dizginlemeyi seçerim. Öfkelendiğim an abdestimi alır, tövbe istiğfar okur, başımı secdeye koyarım. Çünkü öfke ateştense, onu söndürecek olan şey sudur, ibadettir ve Rabbine sığınmaktır. İnsan kendini toplamazsa, nefsinin o vahşi duygularına yenik düşerse kul olmanın hiçbir anlamı kalmaz.

Bu devirde insanlar öfkelenmeyi, sağa sola bağırıp çağırmayı veya içindeki o çirkin yüzü ortaya çıkarmayı bir güç, bir delikanlılık sanıyorlar. Oysa asıl güç, öfkelendiğin an kendine hakim olabilmek, o nefsi ayaklarının altına alabilmektir. İçindeki o hırsı, öfkeyi dindiremeyen insan zaten kendi içinde yenilmiş demektir.

O yüzden ben içimdeki o öfke veya nefsani duygular kabardığı an hemen frene basarım. Kendi kabuğuma çekilir, duama sarılır, sabrederim..