Neden kimse tarafından tam anlamıyla sevildiğimi hissetmiyorum?

Sen o arkadaş kısmını falan tamamen bir kenara bırak, elin insanından zaten hakiki bir vefa veya samimiyet bekleme. İnsanın canını sıktığı, kızdırdığı zamanlar olsa da anne her zaman en iyisidir.

Arkadaş dediklerin bugün var, yarın işleri bitince yok olurlar. Çoğu zaten kendi çıkarı, kendi ihtiyacı kadar yanındadır. Onlara bel bağlarsan, sığınacak liman ararsan her defasında duvara toslar, hayal kırıklığına uğrarsın. Ama anne öyle değildir. Annenin kızması, kıyafetin dağınıklığına sitem etmesi seni sevmediğinden veya kırmak istediğinden değil; anlık sinirden, evin düzeninden ya da yorgunluğundandır. Ağzından sert bir laf çıksa da içinin yandığı ilk insan yine annendir.

Olur bazı zamanlar öyle şeyler, evde anne kız veya anne oğul arasında böyle tartışmalar yaşanabilir. İnsan anlık parlamalarla karşısındakini kırabilir, bunlar gayet insani şeyler. Önemli olan o anki kızgınlıkla araya soğukluk koymak değil, gidip güzelce konuşmaktır. Git yanına, gönlünü al, anneciğim kusura bakma de, durumu tatlıya bağlayın.

Gönlünü öyle elin adamına, vefasız arkadaşlara yorma. Dünyada seni anandan daha karşılıksız sevecek, senin için canını ortaya koyacak başka kimse yok. Arkadaşa mesafeni koy, annene de sarıl. Güzelce konuşup arayı düzeltince içindeki o sevilmiyorum hissinin de kaybolup gittiğini göreceksin.