İçinizde hiç geçmeyen neler var?

Sevgisizlik var. Tüm hayatım boyunca bir defa olsun anne babam dışında bir insan bana gerçekten sevildiğimi hissettirmedi. "Sen böyle seviyorsun o yüzden senin için bunları bunları yaptım" diyen biri olmadı hiç. Okul hayatımda da herkesi güldüren kişiydim her zaman. Palyaço değildim, mizahım kaliteliydi ve gülerlerdi eğlenceli bulurlardı. Hastalanıp okula gitmediğim günler bir kişi bile aramazdı, kimse yokluğumu farketmezdi. Herkesin arkasından sövdüğü kişiler okula gelmeyince hemen ararlardı geçmiş olsun iletirlerdi ama öylelerine. Üzücü bir durum değer görmemek. Hasretim yani gerçek sevgiye.

Çokça fazla bir şey kalmıyor. Çünkü zamanla insan yaşadığı acıları, bir şekilde onarıyor. Onlara çözüm yolları buluyor. Bu da biraz zaman alsada, yine ortadan kalkar diyemiyoruz. Etkisi ilk günkü gibi olmuyor. Ama sadece sabırla her şey daha tutarlı hale geliyor.