Siz hiç ateşte yandınız mı?

Hayatımda beni gerçekten zorlayan, içten içe yıpratan dönemler oldu. O zamanlar kendimi ateşin içinde kalmış gibi hissettiğim zamanları hatırlıyorum. İnsan böyle süreçlerden geçerken hem kırılıyor hem de kendisiyle ilgili birçok şeyi yeniden fark ediyor. Kolay olmuyor ama sonrasında bazı şeylere bakış açın değişiyor, daha güçlü ve daha temkinli oluyorsun. Bence insanı asıl şekillendiren rahat zamanları değil, zorlandığı ve sınandığı dönemler oluyor. Yaşadıklarım beni değiştirdi ama tamamen sertleştirmedi.

Evet, yandım. Hayat bazen insanı öyle ateşlerden geçiriyor ki geriye eski hâlinden çok az şey kalıyor. Sevdiklerini kaybetmek, yalnız kalmak, mücadele etmek... O ateşin içinden geçince anlıyorsun ki insanı olgunlaştıran rahatlık değil, sabırla taşınan imtihanlar oluyor. Ateş can yakıyor ama aynı zamanda insanın özünü de ortaya çıkarıyor.

Ben de o söze inanırım; ateş görmeyen demir kolay eğilir. İnsan da öyle... Hiç sınanmamış bir hayat, karakteri tam anlamıyla ortaya çıkarmaz. Önemli olan ateşe düşmemek değil, ateşten çıktıktan sonra vicdanını ve insanlığını kaybetmemektir.

@MuzipFilozof dedi ki: Ateş demiri kılıç yapar, imtihan da insanı olgunlaştırır.

Yanmak ne kelime krematoryumda küle donduk.. tekrar geri geldik.. enteresan insan dibi görünce dipte kalınca yanmaktan korkmayınca daha hızlı yükseliyor :))

bazen mecazen de olsa o ateşte epey piştik, insan olmanın fıtratında var bu acılardan geçmek

Yandım evet ama ateşten değil değer verdiğim birinin beni hiç anlamamasından

Allah korusun yanmadim

Sabah yandı biraz elim

Tabikide ben yanmazsam üşür yanmam lazım

Ben artık ateşin kendisi oldum