İnsanların sizi sevdiğine mi inanıyorsunuz?

Lafı hiç dolandırmadan söyleyeyim, durum tam olarak ikincisi! İnsanların büyük bir kısmı sevgisinden değil, konfor alanını bozmaya ya da yerinizi başkasıyla doldurmaya cesaret edemediklerinden yanınızda kalıyor. Yani o gösterilen yoğun alaka genelde gerçek bir tutku değil, bildiğin yalnızlık korkusu ve alışkanlık lüksü.

Ha, bu durum benim uykularımı kaçırıyor mu? Asla. Kapıyı aralık bırakmakta her zaman fayda var; cesareti yeten kalır, yetmeyen de kendi yolunu çizer. Hayat, başkalarının cesaret testlerini beklemek için fazlasıyla kısa sonuçta... Pardon, fazlasıyla değerli demek lazım! Kendi kıymetini bilene çok, dert yok.

Kim olduğuna ve ne derece samimi geldiğine bağlı, çokça güven sorunum olsa da bunu bütün insalığa mâl edecek halim yok, ki bunu yapanlarında yaşamaları için tutunacak tüm dallarını aslında kendilerinin kırıp sonrasında başkalarının üstüne attığını düşünüyorum. Belki de farkında olmadan yapıyorlar fakat bir şeyi ne kadar dillendirip, ondan kaçınırsan onun zemini kendin hazırlıyorsun. Bu yüzden her insan ayrıdır benim için, baştan aşağı bir bütün olarak görürüm ve herhangi bir eksiklikte de ona göre davranırım. İlk baştan temkinli yaklaştığım bir gerçek, bununda herkesin yapması gerektiğini düşünüyorum. Kimse kimse için 2 günde ölüp bitmez, biri kalkıpta bana bunları söylerse tabii ki samimiyetine inanmam fakat belli bir süre geçmiş ve gayet sağlıklı ilerleyen, aynı şekilde karşılıklı olarakta hisler istenildiği boyuta ulaşmışsa mutlu olmaya bakarım. O noktadan sonra çok sorgulamam.