Sizi en cok ne tuketiyor, enerjinizi en hizli ne bitiriyor?

Benim için hep geriye dönüp baktığımda zamanımı ve enerjimi ne kadar lüzumsuz meselelerle, boş insanlarla heba ettiğimi çok daha net görüyorum. Yaşarken anlamıyor insan; faydası olmayan tartışmaların peşinden koşarken, değeri olmayan detaylara takılırken ruhunun nasıl adım adım çekildiğini fark edemiyor. O dönemlerde yaşadığım o kronik yorgunluğun, tükenmişliğin asıl sebebini sonradan kavradım: Ben asıl yönelmem gereken yeri, Yani Rabbimi unutmuştum.

Hayatın koşuşturmacası içinde kalbimi ve zihnimi asıl kaynağına kapatınca, ruhumun pili doğal olarak tükendi. Ne zaman ki durumu fark edip silkelendim, yüzümü ve gönlümü yeniden O’na Rabbime döndüm, işte o an hayatımdaki bütün dengeler değişti. O gereksiz yüklerin hepsi omuzlarımdan birer birer kalktı, içimdeki o manevi boşluk doldu ve yerini tarifsiz bir huzura bıraktı.

Şimdi anlıyorum ki insanın enerjisini bitiren şey hayatın kendisi değil, yanlış yerlerde aradığı huzurmuş. Doğru kapıya varınca, zihnin de kalbin de nasıl toparlandığını bizzat yaşayarak gördüm. O yüzden artık lüzumsuz hiçbir şeye harcayacak tek bir dakikam bile yok; neye yöneldiğini bilen bir insanın sarsılması da pek mümkün olmuyor.

Anlayışsız insanlar tüketiyor. Özellikle iş yerinde insanlara bir şey anlatıyorum anlamıyorlar ya daha doğru kendi istedikleri gibi anlıyorlar ya işte o zaman sinir oluyorum. Bak az önce eşime de sinirlendim mesela. Whatsapp'tan evle ilgili fotoğraflar atıyor gereksiz şeyler. Atma diyorum 5 dk. sonra yine başka bir fotoğraf atıyor. Gel de sinir olma. İşte bunlar gün içinde biriktikçe akşama kadar bütün enerjini bitiriyor. Seni resmen sömürüyor yani. Anlayışsız insanlar etrafımız da oldukça tükenmemek imkansız. Bazen diyorum ki kimseye haber vermeden ortadan kaybol git. Bulamasınlar seni. Hayatın keyfini çıkar diyorum kendi kendime.