Evden çıktım. Ne yapmalıyım (çok uzun biliyorum)?

Biliyorum bu dini hakkımı o yüzden bu durumdayım hocalarım sağolsun kültür uğruna dini harcamayanlar. Ailem elalemden korkuyor dürüst olmam gerekirse başta ben kabul ettim ama süreçte sıkıntı çıktı, bende dedim böyle devam ederse ben yokum saygı duyulmadığım herkesin kuklası olduğum yerde. Adama da yazık onun da hayatını mahfettiler, hakkına giremem helallik istedi konuşmadık. Bu kafayla düzgün aileyi ben kuramam önce iyileşmem lazım. Kendi kafası sorunlu anne evlada da eşe de kendine de aile kurarak sadece zarar verir. Belki onlar karışmasaydı şimdi mezun olmuş çocuk veya kariyer planları yapıyorduk ama Allahın bin kapısı var. Adres konusunda bilmiyorum zaten burada güvenlik var ev sahibi abi dedi, amcama da sağolsun hâlâ evini açtı bana babalık etti bu güne kadar

Rabbim ona baba sevabı versin. Hatası da oldu kırıldım ama dediğim gibi babalık yaptı üzerimde hakkı çok

Maddi gücüm olsa okulu bitirseydim hayalimi gerçekleştirip memleketime dönerdim derdim de hayaller hayatlar

Allah var diyelim prenslere inanmıyordum şimdi bu olaylardan sonra tamamen bağ koptu. Ama hayırlısı herşeyin.

Ben kapatırım. Ama evet kral gibi yaşamak isteyen kraliçeye değer verecek. Yalan yok son partnerim çok iyi bir insandı ama beni kurtarmasını istemedim. Ne oldu bilmiyorum ama çevreye çok dikkat ediyordu bende hatalar yaptım evet kontrolü dışa bırakmayacaktık. İnanın elimden gelse bir kuruşunu almam kimsenin, ama hayat işte. Önce o karakterimi sağlamlığımı tekrar kurmam gerek ki saltanata layık olsun.

Kraldan kasıt para değildi, bir insana kral gibi davranmak

Kimsenin parasını yemedim çok şükür,

Anlamadım?

Evlenmedim farkıbdayım ama günün erkeklerine güven olmuyor benim paramı yiyiyorsun diyip ezen de var. Ayrıca tüm bunlar olmasa zaten şu an çalışîyordum

Yatılı iş yok burada maalesef olsa da ben gitmem kimseye hele erkeklerin olduğu yerde kendimi bu kız evsiz diye ifşa etmek istemem.

Burcum ne alaka?
Yani ailemde çeşit çeşit insanlar var bence bu şekilde ayırım yapmayalım ama babam beni "erkek gibi" büyüttü annemin dediği gibi. Herşeyi kendim yapmam lazım asla ağlamamak (küçükken işten gelir sinirlenirdi biz ses çıkarınca ben ağlayınca daha da vururdu sus diye) çok iyi kapı kolu tutarım, uçan nesnelerden kaçarım ve bir şey bana sert bir şekilde çarptı mı ağlamam iyiyim derim

Ha birde erkeklerin bana değmesi bile rahatsız edici olur metroda biri bana çarptı mı o kısmı silkelemeden rahat etmezdim

Tabii bunu erkek yaşayînca doğru demiyorum (şiddet) kast ettiğim hep savaşmak durumda kalmak kendisine güvenememek